Δευτέρα, 06 Φεβρουάριος 2017 10:03

Ουτοπία

Γράφτηκε από την

Πέρασε κιόλας ένας χρόνος από εκείνη την τρομερή ημέρα της εντεκάτης Σεπτεμβρίου. Ο ήλιος ξεπρόβαλλε στον ορίζοντα διαχέοντας το φως του στο μέρος εκείνο του πλανήτη που είχε το θράσος να τον αντικρίσει.

Το φως φανέρωσε τη χρωματισμένη με βαθύ κίτρινο νέφωση υπαίτια, όπως αποδείχθηκε της μαζικής αναταραχής και έντασης που όσο περνούσε η ώρα γινόταν πιο έντονη συνοδευόμενη από σαστιμάρα. Η έλλειψη ύπνου αλλά και η δυσφορία που προκαλούσε κάθε ανάσα, μας έκαναν όλους νευρικούς και δύσθυμους.
Ξεκίνησε σαν στομαχική ενόχληση. Ένα πρήξιμο στην κοιλιά το οποίο μεταδόθηκε στα πόδια, στα χέρια στο λαιμό και στο κεφάλι. Μέχρι το μεσημέρι όλοι, οι σχεδόν όλοι, ήμασταν σαν φουσκωμένα μπαλόνια. «Αλλεργία στο νέφος» έλεγαν τα μέσα που με έκτακτα δελτία παρακολουθούσαν και μετέδιδαν το φαινόμενο ενώ παράλληλα διάφοροι «ειδικοί» προσπαθούσαν να το εξηγήσουν. Και ήταν, μα την πίστη μου, το πιο αστείο να βλέπεις όλους εκείνους τους μέχρι χτες στυλιζαρισμένους παρουσιαστές να εμφανίζονται στο γυαλί χονδροί και παραγεμισμένοι με ρούχα δανεικά και άκομψα σε πλήρη αμηχανία.
Πέρασε ο πρώτος μήνας και μετά ο επόμενος και ο επόμενος όμως αλλαγή καμία. Οι επιστήμονες από όλο τον κόσμο μάζευαν τη σοφία τους στην αναζήτηση θεραπείας, αλλά του κάκου. Στο τέλος, λες και σιωπηλά, όλοι συμφώνησαν πως έτσι θα είναι από εδώ και στο εξής.
Τα ρουχο-μάγαζα άρχισαν να πουλούν ρούχα για παχουλούς, οι διαφημίσεις υιοθέτησαν σε καινούργια πρότυπα ομορφιάς, τα καθίσματα στα τρένα και λεωφορεία απλώθηκαν για να χωράνε τον υπέρβαρο πληθυσμό. Η τέχνη προσαρμόστηκε με τη σειρά της και οι επιδείξεις μόδας παρουσίαζαν τις δημιουργίες τους φορεμένες από τροφαντά μοντέλα. Η κοινωνία άλλαξε μέσα σε στο χρόνο. Δομές και υποδομές μεταβλήθηκαν για να «χωρέσουν» στα καινούργια δεδομένα.
Οι «αδύνατοι» έγιναν μειοψηφία και αντικείμενο μελέτης. Έφτασαν μάλιστα στο σημείο να θεωρούνται άσχημοι. Όλοι τους κοιτούσαν με μισό μάτι καθώς διέφεραν από τα κοινωνικώς αποδεκτά πρότυπα. Περιθωριοποιηθήκαν και χλευάστηκαν. Δεν έβρισκαν ούτε ρούχα να ντυθούν και όλοι τους κοιτούσαν υπεροπτικά κάτω από την κυριαρχία του όγκου τους.
Και τότε, ήρθε πάλι το νέφος, εκείνο το ανακάτεμα στο στομάχι… το μεσημέρι που ολοκλήρωσε τη μεταμόρφωση! Μια κοινωνία σε σύγχυση, για δεύτερη φορά να αναζητά τα πρότυπά της.
Αδύνατοι-Χονδροί-Αδύνατοι. Τώρα όλοι γνωρίζουν. Δεν έχουν καμία δικαιολογία!