Δευτέρα, 20 Ιούνιος 2016 07:39

Απεταξάμην

Γράφτηκε από την

Γύρισες. Κι είναι όλα όπως πρώτα λες. Λάθος, χθες ήταν αλλιώς. Διαλαλείς τα δώρα σου για να με δελεάσεις, μα περνάς απαρατήρητος γλυκέ μου.. Ξέχνα το, δεν είσαι πια πραματευτής ονείρων ούτε κρύβεις μυστικά που με γοητεύουν να τ’ ανακαλύψω. Και τ’ αστεία σου πλέον βαρετά, δεν με νανουρίζει η μουσική σου, κάνεις τη φωνή σου απαλή στ’ αυτιά μου κι αυτή σκορπίζει στα σκοτάδια μου, αυτά που άφησες πριν φύγεις, θυμάσαι, έτσι χαρά μου; Σε βλέπω, με προκαλείς να έρθω εκεί κοντά σου, ξέρεις την αδυναμία μου, την ξέρεις πολύ καλά, άλλοτε με μια σου λέξη, ένα νεύμα, παραδινόμουν ολόκληρη στα θέλω σου και πόσο μου άρεσε, μου άρεσε τρελά, μα αλλιώς ήτανε χθες. Μην πλησιάζεις, προτιμώ να είμαι μακριά σου, θες να κατακτήσεις πάλι τις διαδρομές του μυαλού μου, ω, το ήξερες τόσο καλά, το μυαλό έκανε και τότε τη ζημιά, όχι το σώμα, το μυαλό. Τώρα πια είμαι θωρακισμένη, μην πλησιάζεις, δεν το βλέπεις; Σου γυρίζω σταθερά την πλάτη, έχω επιλέξει άλλου είδους αυταπάτες, το μυαλό βλέπεις τα κάνει όλα, όχι το σώμα, το μυαλό, το σώμα σωπαίνει και ζει αλλού. Δες με, βαδίζω προς την αυγή με το γαλακτερό φως που περίμενα τόσο καιρό να δω, ακούω ήδη εκείνα τα τύμπανα και τη φωνή που έψαχνα διαρκώς στο όνειρο κι όλο τα έχανα, εσύ μου τα ‘κρυβες, φύγε, τρέξε στης ζωής σου το απαίσιο λάθος. Τελείωσες.