Τετάρτη, 23 Μάρτιος 2016 12:49

Φόρα ζακέτα , θα κρυώσεις, σ’ αγαπώ

Γράφτηκε από την

-Ναι, ξέρω τι λες. Σε κάθε καυγά το ίδιο. Τα μάτια να πλημμυρίζουν, το στομάχι να σφίγγεται και ο πόνος στο κέντρο του κεφαλιού. Η χαρά που κατοικεί κάτω από το αριστερό στήθος σε κάθε μας φιλί και εκείνος ο φόβος που παγώνει την πλάτη σου κάθε φόρα που νομίζεις ότι θα με χάσεις.

Τότε που σε χαιρετούσα για τρεις μήνες δεν είχα προχωρήσει τρία βήματα και δεν μπορούσες να πάρεις ανάσα. Η κοίλα που πάνω της είχα κοιμηθεί εκατομμύρια βράδια, να σφίγγεται, το στήθος σου να ανεβοκατεβαίνει και το στόμα ανοιχτό. Όχι οργασμός, πόνος απουσίας. Αυτή που εγώ σου προκάλεσα. Θα έφευγα μόνο για τρείς μήνες, σου είχα γράψει ένα σιντί για κάθε μέρα –το κάθε σιντί είχε πρώτο κομμάτι εκείνο που χόρευες όταν σε γνώρισα- κι όμως εσύ βίωνες απώλεια. Κάθε φορά βιώνεις απώλεια. Ως και κράμπες.
Αυτά τα ξέρω. Και ξέρω ακόμα πως μηδενίζει το κοντέρ. Πως μετά από κάθε καυγά, πρέπει απ’ την αρχή να μ’ αγαπήσεις. Πως κάθε μετά, πρέπει από την αρχή να προσπαθήσω. Πως κάθε φορά το πριν διαγράφεται, μέχρι να έρθει ένας νέος παρατατικός ενεστώτας να στο θυμίσει.
Όλα αυτά τα ξέρω. Τα ξέρω και τα έμαθα πονώντας για να σε μάθω. Ότι έσβηνες εσύ, εγώ κρατούσα. Αποφάσισα, επέλεξα και διάλεξα μια μόνο φόρα. Δεν μου χρειάζεται επανάληψη. Και κάθε φορά δεν το ξέρεις και πρέπει να στο μάθω από την αρχή. Και ας το ξέρω εγώ πάντα. Και ας σου μιλάω όπως θες να σου μιλάω και όχι με την δική μου φωνή ,με τις δικές μου λέξεις. Άλλα με αυτές που εσύ θα καταλάβεις- όπως κάνω και τώρα ακόμα. Μήπως και νιώσεις τι σημαίνει η απόφασή μου να προσπαθώ.
Αυτά είναι που ξέρω, τα άλλα τα φαντάζομαι. Σε φαντάζομαι θυμωμένη μαζί μου, επειδή σε πλήγωσα. Σε φαντάζομαι να χορεύεις, να σταματάς να πιάνεις το πότο- πίνεις , το αφήνεις ξαναχορεύεις. Σε πλησιάζει, διάχυτη οικειότητα. Χορεύεται παρέα. Σε χορεύει, τον γλεντάς. Ένα φιλί και ένα άλλο φιλί- έχεις ήδη διαγράψει όλα τα δικά μου.
..
- Εντάξει , συγνώμη δεν τα διέγραψες, είναι μεταφερμένα σε αυτό το άλλο επίπεδο. Κοίτα, αν κρυώνεις δεν μας χρειάζεται η θάλασσα ή φόρα κάτι ή πάμε να φύγουμε. Το δέρμα όλο ένα μπιμπίκιασμα.
..
-Καλά, άσε να συνεχίσω όμως. Φιλί σε φιλί και εγώ να μην έχω γυρίσει. Δέρμα τα δάχτυλα, όσφρηση. Η ιδέα να το δοκιμάσεις. Που; Σπίτι σου, δηλαδή, σπίτι μας, σπίτι μου. Αφού το κοντέρ είναι μηδενισμένο, και μάλλον δε σ’ αγαπώ πια. Καμιά προσπάθεια διαχείριση της ασυνέχειας. Συνεπής, πουθενά. Ο άλλος να χώνεται στα σεντόνια, που είχα πλύνει πριν μια εβδομάδα και είχες στρώσει εκείνο το απόγευμα. Και αν συνεχίσω θα αρχίσω να πονάω περισσότερο απ’ ότι κρυώνεις για αυτό φόρα τουλάχιστον την ζακέτα μου.
Γιατί είπες πριν δεν έπρεπε;
Έπρεπε. Δεν ζήτησα πότε ν΄ αλλάξεις. Έπρεπε γιατί είσαι εσύ, που έτσι διαχειρίζεσαι την οικειότητα, όταν έχει αλκοόλ και μουσική- πάρτυ. Έπρεπε γιατί έτσι ερωτεύτηκα, τα κόκκινα μαλλιά σου.
Έπρεπε και ας μηδένισα και εγώ, για να αρχίσουμε από το ένα τώρα μαζί. Μηδένισα και αυτό είναι που δεν γιατί δεν έπρεπε - μα, να ζήλεψα. Το κατάλαβα, όταν σε είδα το πρωί, πριν με φέρεις εδώ να κρυώσουμε παρέα και με πείραξε. Με πείραξε γιατί δεν με έχεις επιλέξει, με επιλέγεις κάθε στιγμή- άρα χθες δεν ήμουν στις επιλογές. Όχι, ότι δεν έπρεπε εσύ, εγώ δεν έπρεπε, γιατί το ξέρω ότι δεν με χάνεις και δεν σε χάνω όποτε δεν χρειάζεται να νιώθω αυτό που νιώθω, μα είναι σαν να έχει χωθεί κάτι ξένο εδώ στο αέρα ανάμεσά μας. Όμως αν χρειαστεί να ξανά πρέπει. Ναι, έπρεπε και να πρέπει.
Ίσως δεν έπρεπε να ξεχνάς εύκολα ότι εγώ αποφάσισα οριστικά και ότι τα ίδια αυτά σεντόνια είναι το μόνο που έφερες από το σπίτι σου.- Να! το θυμάμαι. Ήταν οι θεατές μας, το πρώτο βράδυ, για αυτό τα έφερες , για αυτό το θυμάμαι. -
Πονάω και υποφέρω και νιώθω τίποτα. Μια τρύπα στην κοιλιά μου, όσο πιο πολύ μ’ ακουμπάς τόσο πιο πολύ πονάω. Τόσο πιο πολύ φαντάζομαι , τόσο πιο πολύ μισώ, μα πάνω από όλα μαθαίνω τι επέλεξα. Δεν πονάω πιο πολύ από όσο έχω ήδη πονέσει να σε μάθω.
Πες μου μόνο, αν είχες λυτά τα μαλλιά σου και πάμε να φύγουμε πριν αρρωστήσεις.