Τρίτη, 08 Μάρτιος 2016 10:24

Ζήλια

Γράφτηκε από την

Είσαι ζηλιάρα. Μου είπε νωρίτερα το απόγευμα με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά.

Ξίνισα τα μούτρα και τον αντέκρουσα με πάθος.

Δεν είναι ζήλια! Είναι θυμός γιατί με προσέβαλε.

 

Και σε ερωτώ. Ναι εσένα! Μην κοιτάς δεξιά και αριστερά. Εσένα λέω, που τώρα με διαβάζεις. Ξαφνιάστηκες; Η γνώμη σου μετράει, για αυτό πολύ απλά θα σου διηγηθώ το γεγονός και βγάλε τα δικά σου συμπεράσματα. 

…  Σχολάσαμε από τη δουλειά και κατευθυνθήκαμε στο χώρο που χτυπούσαμε τις κάρτες. Ήμασταν δίπλα δίπλα με το Τάκη χωρίς να αφήνουμε αμφιβολία σε κανέναν ότι ήμασταν μαζί. Και εκεί, στο καναπεδάκι της εξόδου, η τσουλίτσα. Καθισμένη ηδονικά με τα πόδια σταυρωμένα έτσι ώστε το κοντό της φουστάνι να καλύπτει ίσα ίσα το βρακί της σκανάριζε κάθε αρσενικό που περνούσε. Αισθάνθηκα στην πλάτη το επίμονο βλέμμα της. Με έσπρωξε, με προσπέρασε και σα να ήμουν διάφανη καρφώθηκε στον Τάκη. Τι καρφώθηκε δηλαδή, τον πήρε και τον έγδυσε. Τι τον έγδυσε. Τον έγδυσε και τον πήδηξε! Τον πήδηξε με το βλέμμα και μόνο. Ότι πιο πρόστυχο έχω συναντήσει μέχρι σήμερα.

Το αίμα ανέβηκε στο κεφάλι μου τόσο γρήγορα που τα πόδια μου πάγωσαν. Η καρδιά μου έφτασε στα μηνίγγια σφυροκοπώντας τα με μανία. Η ανάσα μου επιταχύνθηκε λες και είχα τρέξει χιλιόμετρα. Πρέπει να ανέβασα και θερμοκρασία τόση ώστε να βγαίνουν καπνοί από τα αυτιά μου. Οι δε μύες  μου σφίχτηκαν και τα νεύρα μου χορδές άρχισαν να παίζουν εμβατήρια. Αισθάνθηκα τα νύχια μου να μπίγονται στις γροθιές μου. Τα μάτια μου γούρλωσαν και πετάχτηκαν έξω από τις κόγχες.

Το θράσος της ξεπερνούσε κάθε όριο ανοχής. Με απίστευτη υπεροψία με εκμηδένιζε και διεκδικούσε ή μάλλον απαιτούσε ξεδιάντροπα ό,τι ήταν Δικό μου. Και ήταν δικό μου χωρίς αμφιβολία. Δεν ανησύχησα μήπως ο Τάκης δελεαστεί και με αφήσει. Δεν ένοιωσα ούτε μια στιγμή την αμφιβολία ή την ανασφάλεια.  Εξάλλου ένας από τους λόγους που εκείνος ήταν ο σύντροφός μου ήταν ο χαρακτήρας του. Είναι όμως που παραβίαζε την προσωπική μου στιγμή απλώνοντας τα δίχτυα της στα δικά μου νερά. Ήταν που θεωρούσε τον εαυτό της ανώτερό μου τόσο ώστε να με αγνοήσει επιδεικτικά και να διεκδικήσει κάτι που δεν της ανήκε, γνωρίζοντας πολύ καλά ποια ήμουν και τι ρόλο έπαιζα.

Αυτόματα το τεντωμένο μου κορμί πήρε στροφή τοποθετώντας την ακριβώς απέναντι όταν τα πόδια μου έκαναν το πρώτο βήμα προς το μέρος της. Η ατμομηχανή μέσα μου βροντούσε μετά μανίας. Σήκωσα το αριστερό πόδι για το επόμενο έτοιμη να την κατασπαράξω, όταν το χέρι του Τάκη με τράβηξε όσο διακριτικά μπορούσε αποκόπτοντας την οπτική επαφή του κυνηγού, εμένα, με το θήραμα, εκείνη.

Θα γίνουμε ρεζίλι, μου είπε διασκεδάζοντας με την αντίδρασή μου.

Εγώ όμως δεν διασκέδαζα καθόλου. Και το έψαξα περισσότερο…

Σου παραθέτω αυτά που βρήκα μπας και βγάλουμε μία άκρη. Στη διαδικτυακή μου αναζήτηση ανακάλυψα ένα ωραίο ορισμό που ίσως να μας βοηθήσει. Ζήλεια λοιπόν είναι «το συναίσθημα που νιώθει κάποιος, όταν επιθυμεί να αποκτήσει τα αντικείμενα ή τα χαρίσματα ή τις κοινωνικές συναναστροφές ενός άλλου προσώπου και το ανταγωνίζεται, θεωρώντας ότι τα αντίστοιχα δικά του είναι υποδεέστερα ή το συναίσθημα που νιώθει κάποιος, όταν επιθυμεί την αποκλειστικότητα της αγάπης ενός αγαπημένου προσώπου ή φοβάται ότι θα την χάσει».

Κάθομαι λοιπόν και σκέφτομαι που κολλάω εγώ σε αυτό τον ορισμό. Και μάλλον στο «το συναίσθημα που νιώθει κάποιος, όταν επιθυμεί την αποκλειστικότητα της αγάπης ενός αγαπημένου προσώπου». Η λέξη αποκλειστικότητα μου χτύπησε στο μάτι. Και τι είναι η ερωτική αγάπη για να μοιράζεσαι, φρατζόλα; Αγαπώ εσένα και τον Κώστα! Πηγαίνω και με σένα και με εκείνον!  Πως σου φαίνεται; Κοινωνικά στερεότυπα θα μου πεις. Κουραφέξαλα είναι η απάντησή μου! Είναι η ανθρώπινη φύση. Για ότι κοπίασες να αποκτήσεις, δίνοντάς του αξία το θες δικός σου. Έχεις δει ζώο να μοιράζεται εύκολα την τροφή του; Τελεία και παύλα! Και μην ακούσω για αλτρουισμό κουβέντα. Παράλογη; Παρωχημένη; Μπορεί! Αλλά έτσι μου αρέσει και έτσι θα είναι.

Και τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα… Δεν με ενδιαφέρει καθόλου τι θα μου πεις! Ο Τάκης είναι δικός μου και σε όποιον αρέσει!