Τρίτη, 14 Ιούνιος 2016 07:12

Πρωΐνός καφές

Γράφτηκε από την

Πόσο όμορφο είναι να πίνεις τον καφέ σου το πρωΐ με κάποιο πρόσωπο που αγαπάς.Με έναν άνθρωπο που συνεννοείσαι, που έχεις μια κουβέντα να πεις.

Τι πλάσματα είναι αυτοί που προτιμούν τη μοναξιά; Γιατί να είμαστε μόνοι; Δεν έχουμε φτιαχτεί από τη φύση μας κοινωνικοί; Έχουμε ανάγκη ο ένας τον άλλον, να δίνουμε και να παίρνουμε. Όχι, όχι δε μπορώ να είμαι μόνη μου εγώ. Ναι, υπάρχουν στιγμές που δε θέλω κανέναν γύρω μου, το έχω ανάγκη. Μήπως όμως ακόμα κι αυτές τις στιγμές έπρεπε να τις μοιράζομαι με κάποιον; Με κάποιον που αγαπάω, κάποιον που νιώθει το ίδιο με μένα, κάποιον που με φροντίζει, με προσέχει, μου φτιάχνει τον καφέ μου το πρωΐ με δυο φουσκάλες.
Ο κύριος Θανόπουλος. Ναι, ο κύριος Θανόπουλος είναι αυτός, ο παππούς που μένει στο αντικριστό μου διαμέρισμα. Ο κύριος Θανόπουλος, η καλημέρα μου, το καλό μου μεσημέρι, η καληνύχτα μου. Πόσο ανάγκη τον έχω, πόσο λυπάμαι που δεν του το έχω πει ποτέ. Καταλαβαίνει άραγε τα αισθήματά μου όταν του χαμογελώ; Το καταλαβαίνει πως μόνο σε εκείνον ανοίγω την πόρτα μου;
Έξω από την είσοδο της πολυκατοικίας έχουν ακουμπήσει το καπάκι ενός φέρετρου. Μην είσαι εσύ κύριε Θανόπουλε ο ιδιοκτήτης του. Έχεις σπίτι, ας’ το αυτό, δε σε χωράει. Αχ Θέε μου, όχι, όχι ο κύριος Θανόπουλος. Είναι μεγάλος άνθρωπος ναι, μα δεν έχει έρθει ακόμα η ώρα του. Το βράδυ τον περιμένω να δούμε μαζί τις ειδήσεις, δε γίνεται να μην έρθει, έχουμε ραντεβού. Μη μου τον πάρεις σε παρακαλώ, τον έχω ανάγκη. Και είναι τόσο ωραίος ο καφές που μου φτιάχνει. Είναι τόσο όμορφα όταν πίνουμε μαζί τον καφέ μας το πρωΐ.