Κυριακή, 27 Μάρτιος 2016 09:03

Είν' ακόμα ζεστό

Γράφτηκε από τον

Την είδα τότε να σκουντουφλά, σχεδόν πρόλαβα να παρατηρήσω το δέρμα του αστραγάλου της να ζαρώνει καθώς το πέλμα γύρισε σε μια αφύσικη θέση, λίγο πριν βρεθεί στο πεζοδρόμιο ουρλιάζοντας περισσότερο από έκπληξη παρά από πόνο. Αυτός θα ρθει αργότερα.

Ο πόνος.

 

Κι εγώ που την αγαπώ, τι θα κάνω; Ναι, θα υποφέρω, θα πιώ, θα είμαι δεκάξι χρονών ξανά, όλα θα ναι απόλυτα κι επιπλέον δεν θα έχω και την κιθάρα μου, γαμώτο, να βάλω δυο ακόρντα το ένα πάνω στ’ άλλο και να γκαρίζω μέχρι να νιώσω γελοίος κι επιπλέον ατάλαντος. Ε, οι πρώτες μέρες είναι οι δύσκολες, μετά το βάρος στο στήθος γίνεται συνήθεια σαν να 'χει κανείς βυζιά. Είναι απαλά τα δικά της. Θα πάει με άλλον. Ξεδιάντροπα. Σα να μην συνέβη τίποτα. Κι εσύ κλάψε βλάκα που τη νόμιζες δική σου, που ονειρευόσουν πως θα ζούσατε μαζί, ένας ανόητος είσαι. 

Ανάθεμα το μπουφάν μου και τις τρύπες στις τσέπες του που ρουφάν όποιο στυλό χώνω μέσα σ' αυτές. Πάλι τρυπήθηκα ψάχνωντας τον αναπτήρα. Θα πιέσω το δάχτυλό μου κι άλλο, πόνο το λες αυτό; Κάτσε να δεις τα βράδυα που 'ρχονται, όταν θα μου περάσει ο θυμός και θα μείνει ο γαμημένος ο πόνος και το βάρος, που θα κλαίω γιατί αλλιώς δεν θα μπορώ να κοιμηθώ. Δεν είναι η μοναξιά, μακάρι να ‘ταν. Είναι που είμαι μισός άνθρωπος, δεν φτάνω για εκείνη, δεν είμαι αρκετός. Σαν το πεζοδρόμιο και την γυναίκα που πεσε, είμαι ανεπαρκής, στραβός, λειψός, πόσο θα πρέπει να πονά τώρα, θα ‘χει πια κρυώσει κι απ' αύριο θα περπατά σαν τη κουτσή…