Δευτέρα, 14 Μάρτιος 2016 17:28

Έστω και ανάμεσα στα σκουπίδια

Γράφτηκε από την

Οι σταγόνες από τον τοίχο γέμιζαν τις χαρακιές της πλάτης της. Σκεφτόταν πόσο πολύ της έλειπαν η σοκολάτα και ο καφές. Στα σκουπίδια που γέμιζαν την πόλη κάποτε κανά ασημόχαρτο- υπόλειμμα σοκολάτας. Στο λαγούμι της, έμβρυο με ανοιχτή πλάτη, σκούπιζε στο σακί της τις βρωμιές από το πρόσωπο. Ο πόνος ασυνήθιστος, πόσο θα ήθελε λίγο καφέ. 

Μια, δυο, τρεις… σαρανταεννέα βουρδουλιές για ένα χάδι. Το ήξερε ότι απαγορευόταν. Οι άνθρωποι έρχονται σε επαφή μετά από κλήρωση. Ένας αρσενικός, μια θηλυκιά   μόνο για ζευγάρωμα, για λίγες μέρες.  Μετά το λαγούμι, μετά η μοναξιά, ο ένας. Να βγαίνεις μόνο όταν έρχεται η νύχτα τρέμοντας μην σε βρει ο ήλιος.

Μα  αυτή κράτησε μνήμες, καφές, σοκολάτα και ένα χάδι. Ένα χάδι στα μαλλιά, στο μάγουλο, ένα χάδι στην ραχοκοκαλιά, στις φλέβες  που πετάγονται πάνω από την παλάμη. Εκεί το γύρεψε, εκεί  ήθελε να τον χαΐδέψει. Να νοιώσει τον σφυγμό, να πιάσει δέρμα  άλλου ανθρώπου, να ακουμπήσει έναν άλλον. Έστω και ανάμεσα στα σκουπίδια.

Εκεί όπου ο δήμιος της έσκισε το σακί και της χαράκωσε την πλάτη. Για ένα χάδι απαγορευμένο, ανολοκλήρωτο. Λίγη σοκολάτα, λίγο καφέ, σκέφτηκε, και  ένα χάδι.

Έκλεισε  με πείσμα τα μάτια. « Αύριο θα με στείλουν στην εξορία, στον τόπο του τίποτα. Γιατί θα πάρω κι άλλο χάδι κι άλλο… μέχρι να ανασηκωθούν όλες οι τρίχες του κορμιού μου»

Τελευταία άρθρα από τον/την Ελένη Χριστοπούλου