Παρασκευή, 01 Απρίλιος 2016 12:43

Έχει φωνή...

Γράφτηκε από την

Πάνω από μια δεκαετία οι τηλεοράσεις δε λειτουργούσαν. Δεν υπήρχαν ειδήσεις, ούτε έκτακτα γεγονότα. Δε χρειάζονταν. Δε γινόταν τίποτα πια. Ούτε κακό, ούτε ανατρεπτικό. Δεν υπήρχαν κυβερνήσεις, ούτε συνελεύσεις, ούτε αποφάσεις. Δεν υπήρχαν εναλλακτικές φόβου. Ή αυτόν τον φόβο ή εκείνον. Ή θα πάθετε αυτό για να μην πάθετε το άλλο. Ή πληρώστε τόσα για να μην πληρώσετε τα διπλάσια.

Αυτός ο φόβος για όλα είχε σταματήσει. Έτσι μια μέρα. Τη στιγμή που κάποιος κάπου έκλεισε την τηλεόραση. Και μετά κι άλλος, κι άλλος. Όποτε ακούγονταν ένας ήχος κλεισίματος ακολουθούσαν κι άλλοι πολλοί. Ώσπου όλες οι τηλεοράσεις κλείσανε. Και σταμάτησαν να λειτουργούν.

Οι σταθμοί αρχικά νόμισαν πως πρόκειται για τεχνικό πρόβλημα. Άλλωστε ένας ραδιοτηλεοπτικός δορυφόρος είχε πάθει σοβαρή βλάβη. Όμως αυτό συνεχίστηκε και μετά την αποκατάσταση της. Όλα κλειστά.

Τα σεμεδάκια εν τω μεταξύ ξαναβγήκαν από τα μπαούλα και τα συρτάρια και τοποθετήθηκαν πάνω σε κάθε είδους τηλεόραση. Ακολούθησαν και οι υπολογιστές. Κάποιοι έκλεισαν τελείως όπως οι τηλεοράσεις. Κάποιοι κατήργησαν όλα τα προγράμματα που είχαν σχέση με σύνδεση και δίκτυα.

Μάταια προσπάθησαν να πείσουν τον κόσμο να ανοίξει και πάλι τις τηλεοράσεις. Με το καλό λέγοντας πόσο χρήσιμες είναι , με το άγριο απειλώντας με πρόστιμα αν δεν ανοίξουν, ακόμα και με δωροδοκίες παντός τύπου προκειμένου να πείσουν .

Κανείς δεν πτοήθηκε. Κι αν κάποιος πτοήθηκε κανείς δεν το έμαθε για να παρασυρθεί. Κι έτσι σταμάτησαν οι ειδήσεις να εκπέμπουν. Και όλες οι εκπομπές δημοσιογραφικού χαρακτήρα.

Κι αφού δεν υπήρχε κανείς να στηρίξει τις αποφάσεις και τις πολιτικές τους άρχισαν να εκλείπουν και οι κυβερνώντες. Πού πήγαν, τι έγιναν κανείς δεν έμαθε. Κανείς δε νοιάστηκε. Κι αν νοιάστηκε κάποιος δεν υπήρχε τρόπος να το μάθει.

Γιατί ούτε στα καφενεία κάνανε τέτοιες συζητήσεις πια. Μόνο καφέ, τάβλι και τα νέα της οικογένειας. Ποιός πέθανε, ποιός παντρεύτηκε, ποιός άλλαξε σπίτι.
Έτσι απλά. Πάνε οι απειλές για στρατόπεδα υποδοχής, ηλεκτρονικά βραχιολάκια αναγνώρισης και ελέγχου, για οικονομικά κράχ. Κι έρχονταν το καλοκαίρι και τα παιδιά παίζανε στη θάλασσα και οι γονείς τα χαίρονταν. Κι έρχονταν το φθινόπωρο και άνοιγαν τα σχολεία με όλα τα βασικά να μάθουν τα παιδιά. Και Χριστούγεννα και Πάσχα, όλα με τη σειρά τους χωρίς την απειλή ότι δε θα γίνουν...

Ώσπου μια μέρα έτσι χωρίς λόγο ακούστηκε μια τηλεόραση να ανοίγει. Και η φωνή της απλώθηκε διάχυτη παντού... Σαν απειλή...Κι όλοι στράφηκαν προς τα εκεί...Κι όλες λειτούργησαν ξανά. Όπως παλιά...

Τελευταία άρθρα από τον/την Εύη Τσούτσουρα