Ελένη Χριστοπούλου

Δευτέρα, 13 Φεβρουάριος 2017 10:39

Άχρωμες κουκκίδες

Σήμερα άνοιξα τις κουρτίνες, σήμερα με τα μάτια μου ασυνήθιστα κλειστά, είδα πώς το φως του ήλιου κυνηγά την σκόνη.

Τρίτη, 03 Μάιος 2016 08:00

Αλλαγή ναού

Οι κινήσεις του πλήθους καθώς πλησίαζε τον ναό θύμιζαν μαύρο κύμα. Αυτή προχωρούσε με αργά, προσεκτικά βήματα γιατί από τότε που έπεσε- τότε που δεν φορούσαν μόνο μαύρα ρούχα- φοβήθηκε το ανέβασμα αυτής της σκάλας, Η πλατεία δονήθηκε από τις δεήσεις στον νέο θεό και ο ναός του – εκεί που κάποτε ήταν ο ναός της δημοκρατίας- φωτίστηκε από τα κεριά- αφιερώματα. Εκείνη θυμήθηκε την πλατεία να δονείται από φωνές, διαμαρτυρίες, με τα πολύχρωμα φουλάρια στα πρόσωπα των κοριτσιών να ερωτεύονται τις μαύρες κουκούλες των αγοριών. Τότε που ο ναός της δημοκρατίας φωτιζόταν από τις φωτιές, τις κρότου- λάμψεις και τα ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΑ δακρυγόνα. Σκαλί- σκαλί ανέβαιναν στην μνήμη της τα γεγονότα που από τους ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΜΕΝΟΥΣ , την προσφυγιά και τον πόλεμο οδήγησαν στην γέννηση ενός νέου θεού. Το πλήθος όσο πλησίαζε στον ναό, τόσο πιο σιωπηλά εκστασιασμένο έμενε και αυτή η σιωπή έσυρε από το μυαλό της ξεχασμένες λέξεις. Στον πρώτο γύρο του ναού, ο νέος θεός συγκρούστηκε με αυτόν που την νανούριζαν στα πρώτα βήματά της. Ο δεύτερος γύρος ξεκίνησε με φράσεις του χοντρού μουσάτου θεωρητικού από το μικρό βιβλίο , δώρο του πρώτου εραστή και ολοκληρώθηκε με τον άναρχο μουσάτο που διάβαζε φοιτήτρια αγκαλιά με την ερωμένη της. Χαμογέλασε ειρωνικά , ήξερε ότι ο νέος θεός δεν εμπλέκεται στα ερωτικά των πιστών του .Γνώριζε πως απόμενε μόνο ένας γύρος μέχρι να αποχωρίσει η πρώτη ομάδα πιστών και να ακολουθήσει η επόμενη. Πάντα στις τριανταμία Φλεβάρη προσκύνημα στην χάρη του\της , δεν είχαν προσδιορίσει φύλο παρά μόνο άλλαξαν το ημερολόγιο και τις γιορτές. Η ομάδα της ξεκίνησε τον τρίτο γύρο με δάκρια στα μάτια γιατί γνώριζαν πως θα περνούσαν δεκαπέντε μήνες μέχρι να μπορέσουν να πλησιάσουν ξανά τον θεό τους. Ήξερε ότι οι άνθρωποι γυρνούν γύρο από έναν θεό μέχρι να τον βαρεθούν και να βάλουν άλλον στην θέση του. Αναρωτήθηκε αν θα γίνει το ίδιο και με αυτόν. Πόσο καιρό θα του πάρει; Μια αγανάκτηση; Μια προσφυγιά; Έναν πόλεμο; Ίσως έναν νέο σταυρό; Δάκρυσε από τον πόνο « μονολογείς» της είπε ο διπλανός της ‘»μονολογείς πως δεν υπάρχει θεός, το ξέρω και μερικοί άλλοι το ξέρουν, μην σταματάς, περπάτα γιατί θα ποδοπατηθείς από αυτούς που έχουν ανάγκη να μην γνωρίζουν».

Δευτέρα, 28 Μάρτιος 2016 07:23

Θηλασμός

Απέμεινα μόνος μου στο τραπεζάκι με τα μάτια καρφωμένα στο μωρό απέναντι. Ο φίλος με παράτησε μετά το μαλάκα, δεν πρόσεχα τι έλεγε. Τι έλεγε; Διακοπές, κούραση, έλεγε, η δουλειά του. Σιωπή, τα μάτια μου στο μωρό. Στρουμπουλό, ροδαλό με έναν φιόγκο στο κεφάλι, να ξεπηδούν λέξεις και να χορεύουν αδιάντροπα. Μωρό, χαρά, κλάμα, ευθύνες, μωρό μικρό, μάνα που θηλάζει, μικρομάνα δεν με θέλει πια, η μάνα μου θηλάζει το μικρό παιδί. Απογαλακτίζομαι, μεγαλώνω δεν με εξουσιάζει, εξουσία πάντα μια γυναίκα. Η μάνα, η πρώτη αγάπη, η τελευταία αγκαλιά. Αυτονομία, αυτάρκεια, μα δεν την θέλω, ο παράδεισος χρειάζεται παρέα και εγώ μόνος, εκεί να πίνω τον καφέ μου, με ένα μαλάκα με πέταξε στα αζήτητα. Έφταιγα; Όχι δεν έφταιγα; Κάνω λάθη; Ποτέ, πότε; « χρειάζομαι διακοπές ” φωνάζει το διπλανό τραπέζι και χώνει την λέξη στα ρουθούνια μου. Διακοπές, διάλλειμα, βόλτες, χορός ,ποτό, γυναίκες .Θα βρω παρέα. Θα βρω; Αυτή δεν θα είναι εκεί, με έδιωξε και την άφησα. Να την βρω ,θα τρέξω, τρέχω κοντά της , να την παρακαλέσω, πάμε διακοπές, στην πρώτη μας παραλία, θα την βρούμε από τις μυρωδιές, τις εικόνες έσβησα. Τα πόδια μου με γυρίζουν στο εργένικο σπίτι, στο μονό κρεβάτι με την εικόνα της Παναγιάς- βρεφοκρατούσας, δώρο της μάνας μου. Πέτα την, μου φωνάζω, σκεπάζομαι και ανάβω το φωτάκι να την φωτίσω, αύριο θα σε πετάξω της ουρλιάζω μέσα στην προσευχή μου.

Σάββατο, 26 Μάρτιος 2016 11:30

Φούλα Φένια

ΕΛΕΝΗ ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

Η Φούλα Φένια ( καλλιτεχνικό ψευδώνυμο της Μαριγούλας Π.) γεννήθηκε ένα κρύο απόγευμα σε ένα χωριό στις παρυφές του Παρνασσού. Το ταλέντο της φάνηκε νωρίς όταν τραγουδούσε στις κότες της αυλής και χόρευε στα κατσίκια που βοσκούσε. Στην εφηβική ηλικία η πείνα και η άσβεστη καλλιτεχνική δίψα την οδήγησαν στην πρωτεύουσα. Η γνωριμία και ο έρωτάς της με γνωστό κουτσαβάκι του λιμανιού αναβάθμισε την καλλιτεχνική της πορεία και την οδήγησε στα θέατρα της Τρούμπας. Εκεί έλαμψε το άστρο της. Ανατρεπτική και πρωτοπόρα άνοιξε άλλα μονοπάτια στο θέαμα του στριπτίζ. Επέβαλε το σόου « γυμνή-ντύνομαι» ενώ οι άλλες συνάδελφοί της συνέχιζαν την πεπατημένη « ντυμένη- γδύνομαι». Έγινε πρώτο όνομα στα συγκεκριμένα θέατρα, με καλοπληρωμένη αμοιβή, επένδυσε τα χρήματα σε ακίνητα (σπίτια) των οποίων τόνιζε την ομορφιά με ένα κόκκινο φως στην πρόσοψη. Έδιωξε από την ζωή της το γνωστό κουτσαβάκι και βίωσε τον μεγάλο έρωτα με γνωστή μακιγιέζ γυμνών σωμάτων των θεάτρων της περιοχής την οποία τοποθέτησε υπεύθυνη των ακινήτων της. Λίγο πριν την ηλικιακή της ωριμότητα και το κλείσιμο της Τρούμπας παντρεύτηκε τον Αγησίλαο Χ. γνωστό ιδιοκτήτη πολλών ακινήτων του λιμανιού, τον οποίον προμήθευε με τα νεαρά, καλλίγραμμα αγόρια που της εξέφραζαν τον έρωτά τους. Δυο χρόνια μετά τον γάμο τους- ενώ το άστρο της παίρνει την κατιούσα- κερδίζουν τον πρώτο αριθμό του λαχείου. Μετακομίζουν σε ακριβή περιοχή του κέντρου της πρωτεύουσας και η Φούλα Φένια μετατρέπεται σε κυρία Μαριγώ σύζυγος Αγησιλάου. Με τιτάνιες προσπάθειες στήνει νέα καριέρα ως κυρία της καλής κοινωνίας διοργανώνοντας απογευματινές συγκεντρώσεις με τσάι και μουσική δωματίου αλλά ο θάνατος από λάθος χρήση φαρμάκων την προλαβαίνει. Θάβεται με τιμές στην κεντρική εκκλησία της νέας της γειτονιάς όπου διετέλεσε ενεργό μέλος του φιλόπτωχου ταμείου των κυριών. Ο σύζυγος της θέλοντας να τιμήσει την μνήμη της θανούσης, υιοθέτησε την μακιγιέζ γυμνών σωμάτων, που διεκδικούσε μερίδιο της περιουσίας της, στην οποία κληροδότησε όλη την περιουσία τους μετά το θάνατό του από φυσικά αίτια.

Δευτέρα, 14 Μάρτιος 2016 17:28

Έστω και ανάμεσα στα σκουπίδια

Οι σταγόνες από τον τοίχο γέμιζαν τις χαρακιές της πλάτης της. Σκεφτόταν πόσο πολύ της έλειπαν η σοκολάτα και ο καφές. Στα σκουπίδια που γέμιζαν την πόλη κάποτε κανά ασημόχαρτο- υπόλειμμα σοκολάτας. Στο λαγούμι της, έμβρυο με ανοιχτή πλάτη, σκούπιζε στο σακί της τις βρωμιές από το πρόσωπο. Ο πόνος ασυνήθιστος, πόσο θα ήθελε λίγο καφέ. 

Δευτέρα, 14 Μάρτιος 2016 17:26

Συνάντηση

Βρίσκομαι παρέα με τον εαυτό μου σε μια πόλη αμφιθεατρικά χτισμένη. Εγώ μωρό, ο εαυτός μου μεγάλη λίγο πριν τον θάνατο. Μου βγάζει τα παπούτσια που δεν φόρεσα ποτέ, φιλάω τις ρυτίδες της. Ανεβαίνουμε μια σκάλα για να βρεθούμε σε ένα σαλόνι. Στο  κέντρο  η μάνα μου- φωτιά και μας δροσίζει. Εγώ μεγαλώνω, γίνομαι έφηβη με φτερά. Ο εαυτός μου μικραίνει, μωρό που μπουσουλάει. Την ταΐζω λιωμένη τροφή , μού πλέκει την πρώτη κοτσίδα του έρωτα. Την παίρνω αγκαλιά για να κατεβούμε στην αυλή που ενώνει δυο σπίτια. Μου μαδάει τα φτερά. Σκαλοπάτι και φτερό .Γίνομαι γριά   στην αυλή, ο εαυτός μου μικρομάνα με τρία στήθη. Μου βρέχει το παξιμάδι να φάω, της βάφω τα μαλλιά  με  χρώμα χθεσινής εφηβείας. Πρέπει να πάμε στον αρχαίο ναό μα το σκάφος μας δεν έχει κάρβουνο. Φτάνουμε σε μια ταράτσα, ώριμη γυναίκα εγώ, πεντάχρονο κορίτσι που ζωγραφίζει τους τοίχους με το ουράνιο τόξο αυτή. Πετάμε στο φεγγάρι μα κι εκεί έχει τι ίδια σπίτια. Γυρίζουμε πίσω με ένα διπλό ποδήλατο, εγώ ερωτευμένη, εκείνη μόνη της.  Παρηγορεί τον πρώτο μου έρωτα στην αγκαλιά της εμπειρίας της. Δεν θα φτάσουμε ποτέ στον ναό, ίσως να μην καταφέρουμε να συναντηθούμε, μας  λέει η φλεγόμενη μάνα.

Δευτέρα, 14 Μάρτιος 2016 17:25

Έλα να πιούμε σαν φίλοι

Να παραγγείλουμε; Τι πίνεις; Σκέτο. Άσε να έρθουν τα ποτά θα σου εξηγήσω, Χαλάρωσε, δεν θα σε σκοτώσω ούτε θα φωνάξω. Δεν βλέπεις πόσο ήρεμος  είμαι; Ωραία ,δυο  σκληρά αντρικά ποτά. Σαν να είμαστε δυο φίλοι που χαθήκαμε για καιρό και τώρα τα λέμε. Αλήθεια εσύ είσαι παντρεμένος; Εγώ είμαι. Ναι, το γνωρίζεις. Μην φεύγεις, έλα να πιούμε ήρεμα. Στην υγεία μας και στην δικιά της. Πιστεύεις πώς αν γνωριζόμασταν αλλιώς  θα γινόμασταν φίλοι; Εγώ λέω ναι.

Δευτέρα, 14 Μάρτιος 2016 17:23

Όλα τα κέρατα

Ο ήλιος μπήκε από την κουρτίνα και άρχισε να μαστιγώνει το πρόσωπο του Θωμά, που αγουροξυπνημένος έβριζε την λάθος θέση του κρεβατιού.

«Τα πόδια πρέπει να χτυπάς που γλιστράνε έξω από τις κουβέρτες» μουρμούρισε κι έσυρε τις παντόφλες του στην κουζίνα.

Κυριακή, 13 Μάρτιος 2016 16:18

Κατουρημένο χώμα

Ένοιωθε το κρύο της νύχτας στην πλάτη της. Η μπλούζα μαζί με το σουτιέν θηλιά κάτω από τον λαιμό της έτοιμη να περαστεί στο δέντρο. Σκέφτηκε ότι πρέπει να κόψει τις αρπαχτές. Η  μυρωδιά του όμως την τράβηξε χαμηλά στην κοιλιά. Κάτι την ενοχλούσε, νόμιζε  ότι την έβλεπαν χιλιάδες μάτια στο πάρκο.  Αυτός της έβγαλε την κιλότα και προσπαθούσε να βολευτούν στο στενό παγκάκι.

Τρίτη, 16 Φεβρουάριος 2016 23:04

Βουβή τηλεόραση

Η τηλεόραση έπαιζε βουβή στο σαλόνι. Η κούκλα  της, τόπι με μαλλιά, μετρούσε τους τοίχους παρέα με τις φωνές των γονιών της. Στην κρεβατοκάμαρα ανακατεμένες βρισιές, μπουνιές και το δροσερό αεράκι. Η μικρή τράνταξε τον αρκούδο  τον  πέταξε στο μπαλκόνι.