Δευτέρα, 28 Μάρτιος 2016 07:25

Δάκρυα της έκστασης

Γράφτηκε από τον

Την πλησιάζει αργά, γεφυρώνοντας το κενό που δημιουργεί η απόσταση. Φιλιούνται με πάθος. Οι γλώσσες μοιάζουν με σπαθιά, αποτραβιούνται μονάχα για να πάρουνε ανάσα, κι έπειτα επιστρέφουν και πάλι στη μάχη του φιλιού.

Βγάζει την μπλούζα, την πετά μακριά. Τα δάχτυλά του με έμπειρες κινήσεις ξεκουμπώνουν το παντελόνι, το τραβούν προς τα κάτω, χουφτώνει με πάθος τους σφιχτούς ολοστρόγγυλους γλουτούς της. Τα φιλιά συνεχίζονται, οι ανάσες τους καυτές. Η γλώσσα του τη μυεί στη αιώνια λατρεία του έρωτα. Ο χτύπος της καρδιάς της φτάνει στ’ αυτιά σαν ερωτική μελωδία. Διώχνει μια τούφα από τα μαλλιά και χώνει το πρόσωπο στο πλάι του λαιμού της. Δαγκώνει απαλά το λοβό του αυτιού, η γλώσσα του εξερευνά κάθε πτυχή. Κατεβαίνει διαγράφοντας υγρές διαδρομές στο λαιμό και στον ώμο της. Οι ρώγες ερεθισμένες, προσμένουν τα χείλια, τη γλώσσα. Τα δόντια του σκορπούν μικρές δαγκωματιές που προσφέρουν ηδονή και πόνο ταυτόχρονα. Πάθος σιγοκαίει τα δυο κορμιά.

Πέφτουν στο κρεβάτι. Προχωρά προς τα κάτω, στο στομάχι, στην κοιλιά. Σημάδια αφήνει καθώς κατεβαίνει προς το ευαίσθητο σημείο. Τρυπώνει ανάμεσα στους μηρούς, με την γλώσσα αγγίζει κάθε εσοχή, όπως μόνο εκείνος ξέρει. Τα έμπειρα χείλη του εξερευνούν τη μαλακή της σάρκα πιθαμή προς πιθαμή προκαλώντας βογγητά ευχαρίστησης. Την σηκώνει απαλά, τα πόδια της τρέμουν, νιώθει σαν ζωάκι που μόλις γεννήθηκε ανίκανο να σταθεί.

Γονατίζει μπροστά του. Ρίγος διαπερνά την σπονδυλική του στήλη καθώς τα χείλη της πιπιλούν την κορυφή της ανδρικής του ανατομίας. Σηκώνει το κεφάλι, καρφώνει το βλέμμα της μέσα στο δικό του. Τα μάτια της πετούν σπινθήρες πάθους. Ο φαλλός και η γλώσσα της συγκρούονται αισθησιακά. Βυθίζεται στο στόμα της. Χάνεται στην αισθησιακή θάλασσα του σάλιου. Τον φυλακίζει ανάμεσα στα χείλια, χαϊδεύοντάς τον απαλά με τη γλώσσα περιπλανιέται κατά μήκος προσφέροντάς του απανωτά σκιρτήματα. Τον οδηγεί στα βάθη του λάρυγγα, γεύεται το νέκταρ της ηδονής.

Η σφοδρή επιθυμία γίνεται φωτιά έτοιμη να τους κάψει. Μικροσκοπικά σφαιρίδια ιδρώτα σχηματίζονται στα πρόσωπα, κυλούν στα μάγουλα, στο λαιμό. Ένας ανεξέλεγκτος καταρράκτης κυλάει σαν θάλασσα πνίγοντας τα πάντα.
Σπρώχνει με δύναμη την λεκάνη. Εισχωρεί βίαια μέσα της προκαλώντας της απανωτούς οργασμούς. Δεν αναπνέουν, δεν βλέπουν, δεν ακούνε, τους καθοδηγεί το πάθος. Η ατμόσφαιρα του δωματίου καυτή όσο και η αναπνοή τους. Καυτή σαν το αίμα που κυλά στις φλέβες. Ταξιδεύουν μακριά από τούτο τον κόσμο. Τα κορμιά μοιάζουν με τόξα έτοιμα να εκτοξεύσουν τα βέλη τους στο άπειρο. Κινούνται ρυθμικά μαζί σαν μία οντότητα. Οι καρδιές σφυροκοπούν, οι ανάσες κοφτές, το μόριό του αγριεύει, γίνεται τεράστιο καθώς εκρήγνυται μέσα της, χαρίζοντάς της σπασμούς ευδαιμονίας.

Δάκρυα ηδονής κυλούν στα μάγουλα. Με τρυφερά φιλιά συλλέγει από το πρόσωπο τα δάκρυα της έκστασης.