Γιώργος Πολυχρονίου

Παρασκευή, 27 Μάιος 2016 07:25

Φόνος

Με ψιθυριστή, σχεδόν, ευλάβεια έβγαλε κι αυτήν την νύχτα από την ντουλάπα την κόκκινη μίνι φούστα και τις μαύρες γόβες. Τα κοίταζε με ιδιαίτερη ανυπομονησία. Ούτε η ίδια δεν ήθελε να ακούσει τον εαυτό της, πόσο μάλλον να γίνει αντιληπτή στο υπόλοιπο σπίτι. Τότε, την άκουγε να λέει «Απόψε θα σου πω το πιο όμορφο παραμύθι του κόσμου, φτάνει να μείνεις δίπλα μου». Ήξερε, όμως, ότι είχε φτάσει κι απόψε η ώρα του λύκου. Δε χωρούσε άλλη αναβολή.

Πέμπτη, 31 Μάρτιος 2016 07:12

Μεταμφίεση

Επέμενε να είναι μέσα της. Δεν ήταν η ώρα ακόμα. Αισθανόταν για κάποια κλάσματα του δευτερολέπτου εκείνη να ιδρώνει άλλοτε περισσότερο κι άλλοτε λιγότερο. Το «λιγότερο» τον ενοχλούσε το τελευταίο διάστημα. Έβλεπε το πρόσωπό της παραμορφωμένο. Οι κόρες των ματιών της διεσταλμένες, το στόμα της ορθάνοιχτο και πολλές οι ανάσες που τον άφηνε να κλέβει με τη θέλησή της. Πόσες, άραγε, ανάσες κλέβανε οι προηγούμενοι; Η αφημένη έκφρασή της άρχισε να τον αηδιάζει. Ένιωθε την επιθυμία να δει κάτι στο πρόσωπό της, κάτι που δεν είχε δει κανένας άλλος. Ήθελε ξαφνικά να την χαστουκίσει όχι από έξαψη, αλλά με ωμή βία. Σκέφτηκε να τελιώσει μέσα της χωρίς εκείνη να το περιμένει. Ε και; Θα της έδινε γενναιόδωρα ένα κομμάτι του εαυτού του και εκείνη θα το μοιραζόταν εξίσου απλόχερα με τους επόμενους. Αν όμως εκσπερμάτωνε στο πρόσωπό της; Η βάλανός του ήταν τόσο καυτή που ο ίδιος ένιωθε σχεδόν σίγουρος ότι το σπέρμα του θα τσουρούφλιζε το πρόσωπό της. Το μοναδικό πρόβλημα που τον απασχόλησε εκείνη τη στιγμή ήταν στο μέλλον θα ακολουθούσαν ενδεχομένως κι άλλοι εραστές. Με δυσκολία ανεχόταν τους προηγούμενους.

Πέμπτη, 31 Μάρτιος 2016 07:06

Εορταστικό δείπνο

Είναι πολλές οι στιγμές που προσπαθώ να καταλάβω τον πατέρα μου. Μέσα σε διάστημα ενάμιση χρόνου έχασε τη μητέρα του, δηλαδή τη γιαγιά μου και τη σύζυγό του, δηλαδή τη μητέρα μου. Καπετάνιος που είναι αντιμετωπίζει το κάθε γεγονός σαν ένα κύμα που προσκρούει στο καράβι, φεύγει και ακολουθεί το επόμενο. Αυτό τουλάχιστον θέλω εγώ να πιστεύω, γιατί μέχρι στιγμής δεν αντιλήφθηκα κάποιο αξιοσημείωτο ξέσπασμα. Κάτι που θα έκανε ορατά τα σημάδια της λύπης του. Ύστερα από δύο κηδείες και κάποια μνημόσυνα συνέχιζε το καθημερινό του πρόγραμμα κανονικά. Με τον γνωστό μειλήχιο τρόπο του απαντούσε στο τηλέφωνο και μιλούσε με τις ώρες με διάφορους συγγενείς. Χαιρετούσε τους μαγαζάτορες της γειτονιάς και κουβεντιάζανε για τις αναδουλειές τους τα πρώτα χρόνια της κρίσης. Και το κυριότερο, ακόμα προσπαθούσε να νουθετήσει εμένα και τον αδελφό μου παρόλο που είχαν περάσει τουλάχιστον δέκα χρόνια από την ενηλικίωσή μας.

Δευτέρα, 07 Μάρτιος 2016 15:54

Αράχνη

Ήμουν στο σπίτι, στην κουζίνα. Ροζ αράχνη έτρωγε τις ρωγμές και τη σκόνη. Μεγάλωνε. Την αγκάλιασα, τη φίλησα και παίξαμε τόμπολα. Σκαρφάλωσε στο ράφι της βιβλιοθήκης και μου πέταξε ένα βιβλίο μαγειρικής. Από το βιβλίο πετάχτηκε η μάνα μου. Ούρλιαζε, διότι η αράχνη βύζαινε το στήθος μου. «Σκότωσ’την, σκότωσ’την!», αλλά εγώ δεν ήθελα. Το γάλα μου είχε κόκκινο χρώμα. Δε φοβόμουν. Άρχιζα να ζαλίζομαι. Η αράχνη έφτασε στο ύψος μου και προσπάθησε να με φιλήσει στο στόμα. Ζούληξα το κεφάλι της και το έβγαλα από το υπόλοιπο σώμα. Κράταγα το κεφάλι της μάνας μου.

Τετάρτη, 17 Φεβρουάριος 2016 15:27

Ο κύριος Τάσσος

Ο κύριος Τάσσος έπινε τον καφέ του στο μπαλκόνι. «Σήμερα δεν έχει λαϊκή. Νομίζω αύριο. Έφυγε ο Γιάννης. Ήρθε ο εγγονός του χτες και τον πήρε με το αυτοκίνητο. Θα κάτσει, λέει, δυο μήνες στο χωριό να πάρει τον αέρα του. Αν μπορέσει, θα κάνει και κανά μπανάκι. Δε βαριέσαι...».Τέντωσε τα πόδια του στα σκουριασμένα κάγκελα. «Βάψιμο θέλουν κι αυτά. Πού διάθεση!». Κοίταξε τριγύρω του. Ραγισμένες γλάστρες με ξεραμένο χώμα, το δάπεδο κιτρινισμένο από τα απόνερα και το λάστιχο παρατημένο σε μια γωνιά. Μόνο τρία γλαστράκια με βασιλικούς είχε στο παράθυρο. Κάπου είχε ακούσει ότι διώχνουν τα κουνούπια. Ίσως στην τηλεόραση, ίσως στο καφενείο, δεν έχει σημασία.