Παρασκευή, 08 Απρίλιος 2016 13:23

Το κάλεσμα

Γράφτηκε από την

Κρατούσε την πρωινή εφημερίδα στη σελίδα δύο. Το τελευταίο κάλεσμα του αρχηγού τους για τη συνάντηση τους με τον κομήτη είχε καλύψει ολόκληρη τη σελίδα μαζί με μια φωτογραφία του. «Ο Τύπος έχει δείξει πολύ ενδιαφέρον για μας» σκέφτηκε. Δίπλωσε την εφημερίδα και έπιασε τον καφέ του. «Τι ώρα είναι; Ώρα να σηκωθώ! Έχω να κάνω ένα δυο πράγματα προτού πάω στη συνάντηση...Μετά το πέρασμα του κομήτη κι αφού τελειώσουν όλα οι δημοσιογράφοι θα κάνουν ρεπορτάζ στα σπίτια μας στις ζωές μας. Πρέπει να μην αφήσω εκκρεμότητες. Λοιπόν, να τακτοποιήσω το νοίκι, οι υπόλοιποι λογαριασμοί είναι εντάξει, το σπίτι το μάζεψα χτες. Μη με πουν και ανοικοκύρευτο. Ειδικά η μάνα μου... Α, τα ρούχα μου να δώσω κάπου, δε θα τα χρειαστώ. Θα τα αφήσω στην εκκλησία φεύγοντας». Ξανακοίταξε το ρολόι του. «Πω, πω. Θα αργήσω. Ελπίζω να μη βρω κίνηση!». Έκλεισε τα πάντα κι άνοιξε την πόρτα. Μια τελευταία ματιά και κλείδωσε. Βγήκε στο δρόμο. Αφού πέρασε από την τράπεζα και ύστερα από την εκκλησία, κατευθύνθηκε εκεί όπου είχαν δώσει το ραντεβού. Το σπίτι ήταν λίγο έξω από την πόλη. «Μακριά...Θα προτιμούσα να είναι πιο κοντά». Πήρε το τρένο για πιο σύντομα. «Όλα θα είναι έτοιμα» σκέφτηκε. Είχε πολύ ησυχία γύρω. Το βήμα του όσο πλησίαζε την πόρτα γινόταν πιο γοργό. Έκανε να ανοίξει. «Κλειδωμένα; Ναι, είναι κλειδωμένα: Μα τι στο καλό;». Την ίδια στιγμή ο κομήτης περνούσε πάνω από το κεφάλι του. Κοίταξε την οδό και τον αριθμό. Είχα κάνει λάθος τη διεύθυνση.

Τελευταία άρθρα από τον/την Εύη Τσούτσουρα