Παρασκευή, 08 Απρίλιος 2016 04:45

Έβελιν

Γράφτηκε από τον

Περιδιαβαίνοντας τους μεγάλους κήπους στα περίχωρα του Σαν Ντιέγκο ένιωθε ανάλαφρος. Η μεγάλη μέρα, η ιστορική στιγμή που ανέμεναν διακαώς όλα τα μέλη της αδελφότητος είχε φτάσει. Σκέφτηκε πόσο άδεια ήταν η ζωή του πριν απ’ αυτό. Και πως χάρη σ’ αυτό η μίζερη ύπαρξή του απέκτησε νόημα.

Ένιωθε ότι ήταν πολύ σημαντικό να διοικήσει ένα κομμάτι του σύμπαντος από μια άλλη υπόσταση, ως μέλος της διαστημικής αδελφότητας. Η αυτοκτονία και ο θάνατος δεν ήταν το τέλος αλλά η αρχή μιας νέας μοριακής ύπαρξης. Μιας ίσως αιώνιας ζωής.
Ναι… τα πίστευε όλα αυτά βαθιά. Ακόμα κι όταν άρχισε ένα χρόνο πριν να τα αμφισβητεί ένα χέρι βοήθειας τον κράτησε στο όνειρο. Τον βοήθησε να δει την αλήθεια. Ένα όμορφο χέρι που τόνωσε την πίστη του. Το χέρι της Έβελιν. Ανυπομονούσε να φτάσει στο ναό, ν’ αγγίξει τα χείλη της να πιάσει το χέρι της και να ταξιδέψουν μαζί στη νέα τους ζωή.
Όταν έφτασε έξω απ’ την πόρτα του ιερού σπιτιού μπήκε αμέσως μέσα. Είχαν μαζευτεί εδώ και αρκετή ώρα. Τους κοίταξε καλά. Ήταν όλοι εκεί. Όλοι εκτός από την Έβελιν.