Σάββατο, 02 Απρίλιος 2016 11:37

Ξύπνησα μ'έναν καφέ μαζί σου

Γράφτηκε από την

Δύο σκέτους χωρίς γάλα πακέτο παρακαλώ.

Ξεκίνησε να φτιάχνει μηχανικά και βαριεστημένα τον διακοσιοστό έκτο καφέ για εκείνη την ημέρα και το μόνο που του προκαλούσαν οι πελάτες ήταν απέχθεια. Τόσο ευκολόπιστοι όλοι αυτοί οι άνθρωποι, νομίζουν πως θα ξυπνήσουν πίνοντας ένα τέτοιο ρόφημα. Αυτό διάβασαν στα περιοδικά, αυτό τους πρόσταξε η σύγχρονη κοινωνία τους, δύο με τρεις καφέδες κάνουν καλό σε ζωτικά σημεία του οργανισμού λένε, αφυπνίζουν. Τόσο ανίδεοι όλοι τους, που δε βλέπουν πως κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου.

Εκείνος όμως δεν ήταν ένας από αυτούς, δε χρειαζόταν καφέδες για να ξυπνήσει. Το πνευματικό του επίπεδο ξεχώριζε τόσο ώστε να τον αναγνωρίσει μία όμοιά του, η Χριστίνα. Εκείνη τον έφερε σε επαφή με τον Μεγάλο Ηγέτη. Εκείνος θα τον απομάκρυνε από όλα αυτά τα ζιζάνια του επίγειου κόσμου. Εκείνος ήταν το εισιτήριό του για τον τελικό προορισμό του, για το λόγο που ήρθε στη ζωή.

Ήταν όλα ήδη κανονισμένα. Μόλις σχόλασε άλλαξε και φόρεσε τα ρούχα που είχε ορίσει ο Μεγάλος Ηγέτης, μαύρη μπλούζα, υφασμάτινο παντελόνι, παπούτσια του τένις. Η Χριστίνα του είχε δώσει σαφείς οδηγίες σχετικά με το σπίτι όπου θα αποχαιρετούσαν ετούτη τη γη όλοι μαζί, θα αυτοκτονούσαν σύμφωνα με τους κοινούς θνητούς, θα κοιμόντουσαν για πάντα σύμφωνα με αυτούς. Δεν ήξεραν τη μεγάλη αλήθεια όμως.

Το σπίτι αυτό δεν ήταν μακριά, περπατώντας θα έφτανε σε λιγότερο από είκοσι λεπτά, αλλά εκεί ήταν η περιοχή των πλουσίων, των εκλεκτών για τον επίγειο κόσμο και δεν είχε ξαναπάει εκεί.

Καθώς περπατούσε, έπιασε τον εαυτό του να χαίρεται που θα ήταν μαζί και η Χριστίνα. Ήταν μία όμοιά τους αλλά ήταν επίσης όμορφη και έξυπνη.. Αν όλα ήταν αλλιώς, αν ήταν ένας άνθρωπος του καφέ, θα τον μοιραζόταν ευχαρίστως μαζί της. Ο Μεγάλος ηγέτης είχε πει πως στον τόπο που θα πήγαιναν, όλα θα ήταν διαφορετικά. Θα μπορούσε άραγε αυτά τα διαφορετικά να τα μοιραστεί με τη Χριστίνα; Είχε αρχίσει να αισθάνεται λίγο περίεργα, άγχος σκέφτηκε πρέπει να το έλεγαν αυτό οι άνθρωποι του καφέ. Ή μήπως αμφιβολία; Δεν είχε πια σημασία γιατί είχε μόλις φτάσει στη διεύθυνση που του είχε δώσει εκείνη. Κοίταξε την εξώπορτα, κόμπασε για λίγο αλλά γρήγορα συνήλθε και χτύπησε το κουδούνι αποφασιστικά.

Η πόρτα άνοιξε. Εμφανίστηκε η Χριστίνα. Δεν του μίλησε παρά τον κοιτούσε χαμογελαστή περιμένοντας από εκείνον να καταλάβει Έμεινε εκεί να την κοιτάζει, εκείνη και το φλιτζάνι του καφέ που κρατούσε στα χέρια της. Εκείνη τη στιγμή ένιωσε πως ήταν ο πιο εκλεκτός άνθρωπος ολόκληρου του κόσμου.