Δευτέρα, 07 Μάρτιος 2016 14:59

Το φαγοπότι

Γράφτηκε από την

Με βλέπω νύχτα να σηκώνομαι απ’ το κρεβάτι αγουροξυπνημένη από το θόρυβο. Ξέρω ότι κάποιος έχει μπει στο σπίτι. Προχωρώ προς το σαλόνι γυμνή στο πράσινο σκοτάδι· δεν τον βλέπω αλλά παγώνω από φόβο. Ακούω τον πυροβολισμό και λέω είναι για μένα. Η πρώτη σφαίρα θρυμματίζει τη μεγάλη γυάλα με τα ψάρια. Νιώθω στα γυμνά πόδια μου το νερό, γυαλιά πολύχρωμα με τρυπάνε στις γάμπες, σκύβω και βλέπω τα ψάρια τριγύρω, σπαρταρούν ανοίγοντας τα στόματά τους στο φωτεινό τούνελ. Δεν κάνω καμιά κίνηση να προφυλαχτώ, ακίνητη στη μέση του δρόμου περιμένω κοιτάζοντας το μαύρο. Η δεύτερη σφαίρα με διαπερνά ήπια, μαλακά. Πέφτω πίσω και χιλιάδες θραύσματα με γεμίζουν αμυχές, νιώθω το αίμα να κυλάει, τα μάτια μου τα τρυπάνε ταξίδια, πετώ πάνω από θάλασσες, βουλιάζω στα βάθη, μπλέκομαι στα φύκια. Τώρα βλέπω τον εαυτό μου από ψηλά, ένα γυμνό σώμα μες στα νερά, τα αίματα, τα σπασμένα χρώματα. Τα ψάρια δεν σπαρταράνε πια, είναι ζωντανά και με πλησιάζουν. Αρχίζουν να με τσιμπούν στα χέρια, στην κοιλιά. Με δοκιμάζουν, κουνούν τα πτερύγια και πισωγυρίζουν για μια στιγμή, τώρα ορμούν όλα μαζί και με καταβροχθίζουν. Το σώμα μου γίνεται ένα ατέλειωτο φαγοπότι, μπαίνουν μέσα μου, πλαταίνουν την τρύπα που έκανε η σφαίρα μπήγοντας το ρύγχος τους, τρώνε τα σωθικά μου. Βλέπω το ψάρι με το ένα μάτι να στέκεται δίπλα μου μισοπεθαμένο περιμένοντας τη σειρά του να φαγωθεί από τους ομοίους του. Γυρίζω για πρώτη φορά σ’ αυτόν που με πυροβόλησε. Δεν κοιτάζει εμένα, ξεκολλά από τη σκιά, απλώνει το χέρι του, πιάνει το ψάρι με το ένα μάτι, το βάζει στο στόμα του. Το βλέμμα του γυαλίζει, πεθαίνω, το ψάρι πηδά έξω απ’ το στόμα του δολοφόνου μου, γίνεται σκύλος και τον κομματιάζει.

 

Τινάζομαι πάνω από τον ύπνο, κοιτάζω τα δυο χρυσόψαρα που γλιστρούν αδιάφορα στη γυάλα, ψάχνω να δω ποιο έχει ένα μάτι.

(Πάνω σ’ ένα όνειρο της Έλενας Τσάλτα)