Πέμπτη, 17 Μάρτιος 2016 14:46

Έμπνευση

Γράφτηκε από την

Ο υπολογιστής ήταν ανοιχτός για ώρες. Εκείνος πηγαινοερχόταν τακτοποιώντας διάφορα γύρω του χωρίς να του δίνει σημασία. Δεν έκανε στην πραγματικότητα κάτι συγκεκριμένο. Απλά τον απέφευγε. Υποτίθεται ότι θα καθόταν να γράψει αυτό το μυθιστόρημα που είχε στο μυαλό του εδώ και μήνες. Ή τουλάχιστον να το ξεκινήσει. Αυτό γινόταν καιρό τώρα. Άνοιγε τον υπολογιστή, καθόταν μπροστά του κάμποση ώρα κι αφού κοιτούσε την κενή σελίδα χωρίς να κάνει καμία κίνηση να πληκτρολογήσει έστω μια λέξη, σηκώνονταν και ασχολιόταν με ο,τιδήποτε άλλο. Και ο υπολογιστής εκεί, ανοιχτός, αχρησιμοποίητος, ώσπου να τον κλείσει το βράδυ πριν κοιμηθεί.

 

Τα ίδια και σήμερα. Ο υπολογιστής ανοιχτός και εκείνος να τακτοποιεί. Ξαφνικά ένιωσε έναν φοβερό πονοκέφαλο. Τόσο έντονος, τόσο ενοχλητικός ήταν που έτρεξε στο μπάνιο να βρει παυσίπονα. Πήρε δύο και καθώς έκανε να πάει στην κουζίνα για νερό του ήρθε η έμπνευση. Παράτησε τα παυσίπονα κ έτρεξε στο γραφείο του. Αυτό που είδε όμως τον άφησε άναυδο. Μα δεν είναι δυνατόν! Η οθόνη του υπολογιστή του ήταν στρογγυλή, όχι οβάλ, είχε αυτιά μύτη, μάτια και στόμα! Τον κοιτούσε με μάτια ορθάνοιχτα, και με ειρωνικό χαμόγελο του είπε : «Τι συμβαίνει; Τόσο περίεργο είναι να σε κοιτάζει κάποιος δηλαδή;» Πετάχτηκε σαν ελατήριο και έπιασε το πρόσωπό του...  Έτρεξε στον πλησιέστερο καθρέφτη. Πώς; Το κεφάλι του είχε γίνει οθόνη υπολογιστή! Δεν είναι δυνατόν! 

Πήγαινε από τον καθρέφτη στο γραφείο και πάλι στον καθρέφτη και πάλι στο γραφείο ...Αδιανόητο! Πήρε τα κλειδιά του και βγήκε στο δρόμο. Οι περαστικοί τον κοιτούσαν άλλοι με απορία, άλλοι διακριτικά, κάποιοι γελούσαν με τον τύπο με την οθόνη στο κεφάλι.  Ένας πιτσιρικάς σταμάτησε μπροστά του με μάτια τρομαγμένα. Με όσο θάρρος του έμεινε τον ρώτησε: " Γιατί έχετε οθόνη για κεφάλι κύριε;" Δεν ήξερε τι να απαντήσει. Συνέχισε να περπατάει με την απορία στο μυαλό του. Εκείνος το μόνο που ήθελε ήταν να ξεκινήσει να γράφει το βιβλίο του. Τόσο καιρό το μόνο που έκανε ήταν να αφήνει τον υπολογιστή ανοιχτό κάθε μέρα μήπως και μπορέσει να ξεκινήσει...Γιατί να συμβεί κάτι τόσο παράξενο πάνω που επιτέλους είπε να ξεκινήσει; Βράδιασε. Το βήμα του τον πήγε πάλι πίσω στο σπίτι. 

Άνοιξε την πόρτα και προχώρησε αργά προς το γραφείο του. Άνοιξε το φως και πλησίασε τον υπολογιστή. Η οθόνη ακόμα ανοιχτή στην κενή άσπρη σελίδα. Οθόνη... Αλήθεια κοιτούσε την οθόνη! Έπιασε με τα χέρια του το κεφάλι του. Ήταν εκεί. Στη θέση του.  Με τα αυτιά, τη μύτη, το στόμα του. Όλα στη θέση τους! Έτρεξε πάλι στον καθρέφτη. Όλα καλά. Όλα όπως πριν. Πήρε μια βαθιά αναπνοή. 

Ξαναγύρισε στον υπολογιστή. Τράβηξε την καρέκλα. Μόλις κάθισε πληκτρολόγησε μια λέξη στην άσπρη κενή οθόνη: Έμπνευση.

Τελευταία άρθρα από τον/την Εύη Τσούτσουρα