Παρασκευή, 08 Απρίλιος 2016 04:44

Η μοναχή και ο Σαγκάλ

Γράφτηκε από την

Πρόσφατα έμαθα ότι η Ελένη, κόρη μιας φίλης, αποφάσισε να γίνει καλόγρια. Αρχικά παραξενεύτηκα, από την άλλη ανησύχησα. «Κάτι σοβαρό θα πρέπει να της συνέβη για να πάρει μια τέτοια απόφαση», σκέφτηκα. «Ερωτική απογοήτευση», μου είπε η μητέρα που μου τηλεφώνησε και με κάλεσε σπίτι της «να τα πούμε από κοντά», όπως είπε.

Μια μέρα πήγα. Χτύπησα το κουδούνι. Άνοιξε η πόρτα. Έκπληκτη βλέπω μπροστά μου την Ελένη. Περάσαμε στο σαλόνι. «Τι έγινε; Μήπως μετάνιωσες και γύρισες σπίτι;» τη ρώτησα. «Σε βλέπω πάντως μια χαρά, ήρεμη και χαρούμενη. Πες μου, όμως, τι σ’ έπιασε και αποφάσισες να κλειστείς σε μοναστήρι;» Δεν πρόλαβε να απαντήσει. Την ώρα εκείνη μπαίνει μια κοπέλα. Έμεινα με το στόμα ανοιχτό. Ήταν η Ελένη! «Δεν μπορεί, φαντασίωση είναι», σκέφτηκα, «βλέπω δύο Ελένες! Έχω παραισθήσεις!» Η μητέρα των κοριτσιών χαμογέλασε: «Ναι, ναι, είναι η Ελένη, η δεύτερη Ελένη. Κι εγώ στην αρχή δεν πίστευα στα μάτια μου. Όταν την είδα, είπα πάει, μου ’στριψε. Λέω το έπαθα από τη χαρά που η κόρη μου δεν θα ακολουθήσει τη μοναστική ζωή. Βλέπεις, δεν μπορούσα να δεχτώ ότι έγινε μοναχή. Γιατί έτσι όπως τις έβλεπα τις μοναχές, κουκουλωμένες με τις μαντίλες και τα ράσα, τις φανταζόμουν παραιτημένες από τη ζωή. Η δική μου η κόρη; Καλόγρια; Αποκλείεται, έλεγα και ξανάλεγα. Πέρασε πολύς καιρός, κι εκεί που κάπως συνήθισα, η Ελένη γύρισε. Την ίδια μέρα εμφανίστηκε και η άλλη Ελένη. Δεν μπορούσα να καταλάβω τι συνέβη. Έκλαιγα στην αρχή. Σκέφτηκα μάλιστα να πάω σε ψυχολόγο. Η Ελένη με βοήθησε να το ξεπεράσω. “Δεν χαίρεσαι που μας έχεις και τις δυο;” έλεγε. Η αλήθεια είναι ότι τα κορίτσια από την πρώτη μέρα προσαρμόστηκαν, και είναι τόσο χαρούμενες. Κάποια στιγμή συνήθισα κι εγώ. Τώρα είμαστε πολύ καλά όλοι μαζί», συμπλήρωσε η μητέρα.
«Θα μου πεις επιτέλους τι ήταν αυτό που σ' έκανε και αποφάσισες να γίνεις καλόγρια;» ρώτησα τη διπλανή μου Ελένη, αφού συνήλθα από το σοκ.
«Δεν θέλω να το συζητήσω αυτό σήμερα», απάντησε και, ενώ σηκωνόταν από τον καναπέ, συμπλήρωσε: «Κάποια άλλη φορά θα σου πω με λεπτομέρειες».
«Τέλος πάντων, φτάνει για σήμερα. Πάμε μια βόλτα στην Πλάκα!» πετάχτηκε η άλλη.
«Έχω να σας προτείνω κάτι πιο ενδιαφέρον», είπα. «Ξέρετε ότι αυτόν τον καιρό η Εθνική Πινακοθήκη έχει μια σπουδαία έκθεση της ρωσικής πρωτοπορίας; Τι λέτε;»
Μάνα και κόρες ενθουσιάστηκαν.
Η έκθεση ήταν εντυπωσιακή. Γιορτή χρωμάτων και γεωμετρικών σχημάτων σε δύο ορόφους. Αρκετή ώρα περιπλανηθήκαμε από τη μια αίθουσα στην άλλη.
Φτάσαμε σ' εκείνη με τα έργα του Μαρκ Σαγκάλ. Στον τοίχο, ακριβώς απέναντι από την πόρτα, είναι δυο πίνακες με έναν νεαρό και μια όμορφη κοπέλα με μαύρα μακριά μαλλιά και μαύρα μάτια.
«Είναι ο ίδιος ο ζωγράφος με τον έρωτα της ζωής του, την Μπέλα», τους λέω.
«Οι Ελένες μου είναι ίδιες με την Μπέλα», ακούω τη φωνή της φίλης μου.
«Ναι, έχεις δίκιο, είναι ολόιδιες», συμφώνησα.
Γυρίσαμε και οι δυο μας προς τα κορίτσια και... τις βλέπουμε να ανασηκώνονται στις μύτες των ποδιών και, ανοίγοντας ελαφριά τα χέρια τους, να ανεβαίνουν, με αργές, απαλές κινήσεις, προς τα πάνω, προς τους πίνακες.
Έκπληκτη παρακολουθούσα τη μια σ’ έναν πίνακα, τον αριστερό, να αιωρείται με το κόκκινο φόρεμα, κρατώντας με το χέρι της τον νεαρό άνδρα. Στον άλλο πίνακα, στην αγκαλιά του ίδιου άνδρα, βλέπω... την άλλη Ελένη. Έχει απλωμένο ελεύθερα το ένα της χέρι μπροστά για να κρατά ισορροπία. Γυρίζω το κεφάλι μου από τον έναν πίνακα στον άλλο.
Κοιτάζω τη μητέρα τους, τη βλέπω να διασκεδάζει: «Είδες τι κάνουν; Σαν παιδιά. Μπορείς όμως να τις μαλώσεις αφού είναι τόσο ευτυχισμένες;» μου είπε χαμογελώντας.
Εν τω μεταξύ, οι επισκέπτες έμπαιναν. Κάποιοι κοιτούσαν τους πίνακες αδιάφορα και έφευγαν, άλλοι έμεναν για περισσότερη ώρα. Ήρθε κι ένα γκρουπ φοιτητών με μια ξεναγό. Γρήγορα σχημάτισαν το συνηθισμένο για τα μουσεία και πινακοθήκες ημικύκλιο μπροστά στα θεάματα για να βλέπουν καλύτερα, άκουγαν τον ξεναγό να τους λέει για το ρόλο του Σαγκάλ στο κίνημα της πρωτοπορίας. Πλησιάσαμε κι εμείς. Μας ακολούθησαν κι άλλοι επισκέπτες. Ο ξεναγός συνέχιζε να λέει ότι και στους δύο πίνακες είναι ο ίδιος ο Σαγκάλ με την αγαπημένη του. Δεν είχε αναφέρει ούτε μία φορά το όνομά της.

Τελευταία άρθρα από τον/την Άντα Καραγιαννίδου