Νικολέττα Αντωνοπούλου

Δευτέρα, 13 Φεβρουάριος 2017 10:48

Ματιά στο δωμάτιο

Σήκωσε το βλέμμα από την οθόνη του υπολογιστή. Τα μάτια της έτσουζαν. Έψαξε ψηλαφιστά να βρει το μπουκαλάκι. Πουθενά. Κοίταξε μήπως είχε παραπέσει ανάμεσα στα σεντόνια. Μα πού στο καλό... Θα το άφησα πριν στο κομοδίνο. Εδώ και ώρα ένιωθε τα βλέφαρα γεμάτα από μικροσκοπικούς κόκκους άμμου που τη γρατζουνούσαν προκαλώντας έντονο πόνο. Η αποψινή συνομιλία όμως στο δωμάτιο ήταν σε κρίσιμο σημείο και την είχε απορροφήσει. Ήταν σε πολύ καλό δρόμο. Πρέπει να είχε περάσει αρκετή ώρα -ή μήπως περισσότερο;- μπροστά στη γαλάζια οθόνη πληκτρολογώντας ατελείωτες σειρές μηνυμάτων. Λίγο ακόμη ήθελε και «τον είχε» τον τύπο. Το δωμάτιο φιλοσοφικών αναζητήσεων τής είχε ανοίξει ένα παράθυρο ελπίδας απόψε. Το ένιωθε. Την είχαν επιβεβαιώσει και οι προσωπικές προβλέψεις της αγαπημένης της σελίδας που κάθε φορά που της έταζε θρίαμβο τη βομβάρδιζε με πολλά «μου αρέσει». Μην απογοητεύεστε, η γοητεία σας θα ξεχειλίζει σήμερα και θα μαγνητίσετε οποιοδήποτε, αρκεί να το βάλετε στόχο.

Τρίτη, 29 Μάρτιος 2016 19:47

Σωτήρης Κοπανάς

Ο Σωτήρης Κοπανάς γεννήθηκε στα τέλη της δεκαετίας του ’50 σε ένα χωριό τής ορεινής Αχαϊας. Έζησε μαζί με τα αδέρφια του στο φτωχό και αυστηρά συντηρητικό σπιτικό τους μέχρι την εφηβεία του.

Η ανέχεια τον οδήγησε να βρει την τύχη του στην Αθήνα. Το βράδυ παρακολουθούσε μαθήματα σε νυχτερινό γυμνάσιο των Πατησίων, ενώ τη μέρα έβαφε σπίτια μαζί με δύο πατριωτάκια του. «Τη μέρα μπογιατζής, το βράδυ μαθητής» συνήθιζε να σιγοτραγουδάει με την ταβανόβουρτσα στο χέρι, σαρκάζοντας την κατάστασή του.

Τετάρτη, 23 Μάρτιος 2016 06:29

Βουβές Μαργαρίτες

Θα φύγει. Τρεις μήνες στο καράβι. «Δεν γίνεται αλλιώς» λέει. Έχει τέσσερα στόματα να θρέψει. Στόματα-στόματα-πώματα-πτώματα. Καλά, όχι κι έτσι! Όχι και μέχρι εκεί. Απλά ανύπαρκτα. Ναι, πιο ωραία. Ως μη γενόμενα. Πιο κομψά. Ούτε φωτογραφία δεν τά ‘χω δει. Μαύρο το φιλμ. Μη σου πω και καμμένο. Στάχτη. Μα καλά, περιμένεις να γεννηθείς από αυτές τις στάχτες; Γιατί όχι; Καλό κάνει η στάχτη στο χώμα, κάπου τό ΄χω διαβάσει -δεν θυμάμαι τώρα. Το κάνει λέει γόνιμο. Να σπείρεις ό,τι θέλεις. Να πιάσει, να φυτρώσει, να θεριέψει. Τι θέλω να σπείρω; Μαργαρίτες. Πολλές μαργαρίτες. Ένα λιβάδι με ανθισμένες μαργαρίτες. Να ‘χω να μαδάω για τρεις μήνες. Μία για κάθε μέρα. Δεν πρόλαβα... Όχι μόνο μία. Δύο. Δεν πρόλαβα... Τρεις. Δεν πρόλαβα... Τρεις μήνες! Πόσες θέλω για τρεις μήνες; Τρεις μήνες; Μέχρι να γυρίσει; Θα γυρίσει; Θα γυρίσει; Δεν θα γυρίσει; Θα γυρίσει; Δεν θα γυρίσει; Θα φύγει. Αύριο θα φύγει!

Δευτέρα, 14 Μάρτιος 2016 17:32

Άσκηση Αφαίρεσης

Συνέβει όταν, περικυκλωμένος από τις γριές του σπιτιού, κοιτούσα σχεδόν αποχαυνωμένος το φως της σόμπας περίμενοντας αδιαμαρτύρητα το σερβίρισμα του δείπνου. Διαλογιζόμουν ότι δεν υπάρχει τίποτε εκεί έξω, όταν το σφύριγμα του βραστήρα ένιωσα να ξυπνά το βαλτωμένο μου μυαλό και να ζεσταίνει την παγωμένη μου καρδιά. Δεν ξέρω αν ήταν η σκέψη ή η συγκίνηση, αλλά μια σπίθα απ’ τη φωτιά της διαρκούς μου ανησυχίας για το μυστήριο της ζωής μ’ έκανε να θυμηθώ τα λόγια του Άντρα με τα Μαύρα. Μην κοιτάξεις το δρόμο. Ακολούθησέ τον. Ξαφνικά άνοιξαν τα πορτοπαράθυρα της βούλησής μου! Ακριβώς τότε, αποφάσισα να φύγω!