Σόνια Κοτρίδου

Δευτέρα, 13 Φεβρουάριος 2017 10:43

Η Χωροχρονική Εκτροπή

Το ρολόι στην κάτω δεξιά γωνία του εικονικού παραθύρου δείχνει οκτώμιση. Πέρασε κιόλας η ώρα! Οι σελίδες ταξιδευτές γέμισαν τον νου διάσπαρτες πληροφορίες και εικόνες. Προσπαθώ να μαζέψω το μυαλό μου.

Δευτέρα, 06 Φεβρουάριος 2017 10:06

Το σπίτι στο τέλος του δρόμου

Προχωρούσε με το κεφάλι σκυφτό παρατηρώντας την κίνηση των ποδιών του. Τα μαύρα καλογυαλισμένα παπούτσια σκονίζονταν από το σύρσιμο που επέβαλλε η ψυχολογία του. Βήμα αργό και αβέβαιο. Το μαύρο παντελόνι ανέμιζε στο ελαφρό φύσημα του αέρα. Άλλο ένα βήμα και μετά άλλο ένα. Αναπήδησε στο άκουσμα της κόρνας του αυτοκινήτου που παραλίγο να τον πατήσει. Σήκωσε απότομα το κεφάλι και συνάντησε το βλέμμα του θυμωμένου οδηγού που χειρονομούσε έντονα. Έκανε ένα νεύμα συγνώμης και διέσχισε το δρόμο γρηγορότερα, φρενάροντας αμέσως μόλις το πέλμα του άγγιξε το πεζοδρόμιο. Στράφηκε προς τα πίσω κοιτάζοντας το σημείο της πιθανής σύγκρουσης.

Δευτέρα, 06 Φεβρουάριος 2017 10:05

Το μπαλόνι με το μαχαίρι

Το φεγγάρι έστειλε το θαμπό του φως στο στενό σοκάκι που εκείνη προχωρούσε αφήνοντας πίσω της το ρυθμικό ήχο των τακουνιών της. Έσφιξε το παλτό της ριγώντας από τη δροσιά της νύχτας που βάθαινε με τα λεπτά της ώρας. Κόκκινες γόβες, το αγαπημένο της χρώμα, που αντιστεκόταν στη μουντή εικόνα του χειμώνα που εισέβαλλε επιθετικά. Και κει, λίγα βήματα πιο κάτω, το βλέμμα της αιχμαλωτίστηκε από ένα άλλο κόκκινο αντικείμενο που κινιόταν αμφίβολα δεξιά και αριστερά στο ελαφρύ φύσημα του αέρα. Ένα κόκκινο μπαλόνι με τη μεγάλη του κορδέλα, αντιδρούσε και εκείνο στο μαύρο φόντο.

Δευτέρα, 06 Φεβρουάριος 2017 10:05

Το Μήνυμα

Ξημέρωσε άλλη μια μέρα, ίδια με όλες τις υπόλοιπες. Το ρολόι χτύπησε πέντε. Πλύθηκε, ντύθηκε και έφτιαξε καφέ, βαρύ γλυκό. Άναψε ένα τσιγάρο και τράβηξε μια βαθιά ρουφηξιά. Έκλεισε τα μάτια απολαμβάνοντας την αίσθηση που άφηνε στη γλώσσα του το βαρύ χαρμάνι. Κοίταξε τον αριστερό του καρπό, 6:45. Βεβαιώθηκε πως είχε ακόμα χρόνο και συνέχισε τελετουργικά.

Δευτέρα, 06 Φεβρουάριος 2017 10:04

Πατέρας και Γιος

Καθισμένος νωχελικά στον καναπέ μου, κάπνιζε το τσιγάρο που μόλις είχε ανάψει από το πακέτο μου. Δάγκωσε μία μπουκιά από την κερασμένη πάστα φλώρα, μασώντας τη με προσοχή μη και ξεκολλήσει η πρόσφατα επανακολλημένη «γέφυρα». Χάιδεψε το λείο κρανίο του και τη μακριά γκρίζα γενειάδα ενώ ταυτόχρονα σταύρωνε τα λεπτά του πόδια και βολευόταν στην άπλα του τριθέσιου.

Δευτέρα, 06 Φεβρουάριος 2017 10:03

Ουτοπία

Πέρασε κιόλας ένας χρόνος από εκείνη την τρομερή ημέρα της εντεκάτης Σεπτεμβρίου. Ο ήλιος ξεπρόβαλλε στον ορίζοντα διαχέοντας το φως του στο μέρος εκείνο του πλανήτη που είχε το θράσος να τον αντικρίσει.

Δευτέρα, 06 Φεβρουάριος 2017 10:01

Ο φόβος

Αισθάνθηκε το βάρος, εκείνο που σε αφήνει ανήμπορο και παραδομένο , να κρατάει τα βλέφαρά του κλειδωμένα. «Μήπως όμως δεν ήταν;». Ξαναπροσπάθησε με περισσότερο πείσμα και ξανά πάλι. Κούνησε τις κόρες τους μία δεξιά και μετά αριστερά. Σκοτάδι. «Σκοτάδι;» Ζαλίστηκε στην προσπάθειά του να εστιάσει. Που; Κάπου. Αλλά πάλι το τίποτα. «Που είμαι;» Άπλωσε τα χέρια του. Παγωμένη, υγρή και τραχιά η επιφάνεια, όπου και αν ακουμπούσε. Κρύο, τραχύ, χωμάτινο. Ψαχούλεψε με περισσότερη επιμονή και ταχύτητα. Παντού το ίδιο. Πανικός!

Δευτέρα, 06 Φεβρουάριος 2017 10:00

Ήμουν;

Ήμουν. Τι ήμουν; Για ποιον ήμουν;
Ήμουν μια θάλασσα αιθέρα. Τόσο τέλεια, τόσο λεία, τόσο ήρεμη, τόσο ακίνητη, τόσο άχρηστη. Άχρηστη;
Μα τι κάνει τη χρήση; Τι δίνει νόημα στη ύπαρξη;
Ύπαρξη; Μα υπήρχα;

Δευτέρα, 06 Φεβρουάριος 2017 09:56

Έρωτας λες;

Η ένωση
Δύο κορμιά παραδομένα στον πανάρχαιο χορό
Το χάσιμο
Δύο σώματα αφημένα απόλυτα στην αίσθηση,
παρακινούμενα από τη φυσική ορμή
Η ανυπαρξία

Δευτέρα, 06 Φεβρουάριος 2017 09:55

Η Αρχή

Το ρολόι της εκκλησίας κτύπησε πέντε φορές. Πέντε ή Τέσσερις;
Η δόνησή του τάραξε τις χαμηλές συχνότητες του μυαλού μου που παραδομένο στον Μορφέα ταξίδευε στον ουρανό που βαμμένος στο ροζ χρώμα ταλάντωνε τα διάσπαρτα μπαμπακένια συννεφάκια. Τα συννεφάκια χάθηκαν. Τα μάτια άνοιξαν. Οι αισθήσεις επανήλθαν.

Σελίδα 1 από 4