Εύη Τσούτσουρα

Δευτέρα, 13 Φεβρουάριος 2017 10:46

Βέρτιγκο

Η ώρα πρέπει να ήταν τέσσερις.
Πρέπει. Άκουσα το σκουπιδιάρικο. Η φασαρία του στο κεφάλι μου βασανιστική. Και ένιωθα να αιωρούμαι, έτσι όπως νιώθεις όταν είσαι μεταξύ ξύπνιου και ύπνου. Και δεν ξέρεις αν είσαι όντως εκεί ή αν βλέπεις τον εαυτό σου να είναι εκεί. Αυτή η αίσθηση ότι πέφτεις, ότι παλεύεις να σταθείς όρθιος ενώ χάνεις τη γη κάτω από τα πόδια σου.

Παρασκευή, 27 Μάιος 2016 07:20

Για σένα

Θα σου πω κάτι να το ξέρεις.
Δεν είχα και δεν έχω κανέναν απώτερο σκοπό...Δεν επιζητώ την αθανασία. Το όνομά μου, που δεν το λες και εύηχο, δεν σκοπεύω να το κάνω διάσημο. Άλλη είναι η έννοια μου. Για άλλο λόγο είμαι εδώ...

Παρασκευή, 27 Μάιος 2016 07:19

Ψυχές απέναντι

Βλέπω στην οθόνη το δωμάτιο, όπως όλα ντυμένο με λευκό υλικό, μαλακό σα μαξιλάρι παντού: στο πάτωμα, τους τοίχους, την οροφή. Το μόνο σκούρο σημείο το τζάμι-καθρέφτης στη μια πλευρά. Ένας άνδρας. Ο ήχος από την κάμερα ασφαλείας στέλνει στα αυτιά μου το συνεχές μουρμουρητό του, που άλλοτε γίνεται ουρλιαχτό, άλλοτε κλάμα. Άλλοτε πάλι συνοδεύεται από χτυπήματα στους τοίχους κι άλλοτε από διπλωμένους σπασμούς στη μια από τις τέσσερις γωνίες, αυτή απέναντι από το τζάμι. Εικόνα ίδια συνέχεια. Βλέμμα χαμένο στο κενό, μονολογεί και χτυπιέται, κλαίει, ψιθυρίζει, φωνάζει, βρίζει και καταριέται...

Παρασκευή, 13 Μάιος 2016 08:16

Ου φονεύσεις

Κάθε Πάσχα πηγαίνω... πήγαινα για εξομολόγηση. Πάντα δέκα μέρες πριν τη Μεγάλη Εβδομάδα. Το ήξερε. Όλα τα χρόνια, κάθε τέτοια εποχή πήγαινα. Κάτι τόσο σημαντικό για μένα ήταν τόσο ασήμαντο γι αυτόν. Και το εκμεταλλευόταν κάθε φορά. Εγώ δεν το ήξερα.

Παρασκευή, 22 Απρίλιος 2016 08:50

Ο ιδρώτας η ποινή μου

Ξημερώνει. Είμαι στη σειρά για τα εργαλεία.

Κανείς δε μιλάει. Τα βήματα αργά και συρτά. Τα βλέφαρα μισάνοιχτα. Φτάνει η σειρά μου. Παίρνω το φτυάρι μου και βαδίζω ως το σημείο που μου έχουν υποδείξει. Ξεκινώ το φτυάρισμα. Στην αρχή βαριά, δύσκολα. Όσο περνά η ώρα πιο έντονα πιο γρήγορα. Ιδρώνω... Ιδρώνω πολύ. Ο ιδρώτας μπαίνει στα μάτια μου και μαζί με τη σκόνη που σηκώνεται με τσούζει, με τυφλώνει. Σκουπίζω τα μάτια με το μανίκι.

Παρασκευή, 22 Απρίλιος 2016 08:48

Ανυπόφορη ισορροπία

Η ζέστη στους κακοφτιαγμένους γεμάτους κίνηση δρόμους γινόταν όλο και πιο αφόρητη. Ώρα αιχμής για πεζούς και αυτοκίνητα που της έμοιαζαν σαν ένα πολύχρωμο σύννεφο σκόνης κινούμενο δεξιά και αριστερά παρασυρμένο από έναν αδύναμο άνεμο που δεν είχε αποφασίσει προς τα που θα φυσούσε.

Παρασκευή, 08 Απρίλιος 2016 13:23

Το κάλεσμα

Κρατούσε την πρωινή εφημερίδα στη σελίδα δύο. Το τελευταίο κάλεσμα του αρχηγού τους για τη συνάντηση τους με τον κομήτη είχε καλύψει ολόκληρη τη σελίδα μαζί με μια φωτογραφία του. «Ο Τύπος έχει δείξει πολύ ενδιαφέρον για μας» σκέφτηκε. Δίπλωσε την εφημερίδα και έπιασε τον καφέ του. «Τι ώρα είναι; Ώρα να σηκωθώ! Έχω να κάνω ένα δυο πράγματα προτού πάω στη συνάντηση...Μετά το πέρασμα του κομήτη κι αφού τελειώσουν όλα οι δημοσιογράφοι θα κάνουν ρεπορτάζ στα σπίτια μας στις ζωές μας. Πρέπει να μην αφήσω εκκρεμότητες. Λοιπόν, να τακτοποιήσω το νοίκι, οι υπόλοιποι λογαριασμοί είναι εντάξει, το σπίτι το μάζεψα χτες. Μη με πουν και ανοικοκύρευτο. Ειδικά η μάνα μου... Α, τα ρούχα μου να δώσω κάπου, δε θα τα χρειαστώ. Θα τα αφήσω στην εκκλησία φεύγοντας». Ξανακοίταξε το ρολόι του. «Πω, πω. Θα αργήσω. Ελπίζω να μη βρω κίνηση!». Έκλεισε τα πάντα κι άνοιξε την πόρτα. Μια τελευταία ματιά και κλείδωσε. Βγήκε στο δρόμο. Αφού πέρασε από την τράπεζα και ύστερα από την εκκλησία, κατευθύνθηκε εκεί όπου είχαν δώσει το ραντεβού. Το σπίτι ήταν λίγο έξω από την πόλη. «Μακριά...Θα προτιμούσα να είναι πιο κοντά». Πήρε το τρένο για πιο σύντομα. «Όλα θα είναι έτοιμα» σκέφτηκε. Είχε πολύ ησυχία γύρω. Το βήμα του όσο πλησίαζε την πόρτα γινόταν πιο γοργό. Έκανε να ανοίξει. «Κλειδωμένα; Ναι, είναι κλειδωμένα: Μα τι στο καλό;». Την ίδια στιγμή ο κομήτης περνούσε πάνω από το κεφάλι του. Κοίταξε την οδό και τον αριθμό. Είχα κάνει λάθος τη διεύθυνση.

Παρασκευή, 08 Απρίλιος 2016 13:21

Πάντα την ίδια ώρα

Μυρίζει καφές ελληνικός. Δεν αντιστέκομαι. Δε μπορώ. Προχωρώ μυρίζοντας τον αέρα, ακλουθώντας το άρωμα σχεδόν υπνωτισμένη. Μυρωδιά οικεία, γνώριμη και τόσο αναγκαία. Προχωρώ αργά, δεν προσέχω που πάω. Μόνη αίσθηση που δουλεύει η όσφρηση. Δε βλέπω, δεν ακούω. Κι όσο προχωρώ σκοτάδι κι απόλυτη ησυχία.

Παρασκευή, 01 Απρίλιος 2016 12:43

Έχει φωνή...

Πάνω από μια δεκαετία οι τηλεοράσεις δε λειτουργούσαν. Δεν υπήρχαν ειδήσεις, ούτε έκτακτα γεγονότα. Δε χρειάζονταν. Δε γινόταν τίποτα πια. Ούτε κακό, ούτε ανατρεπτικό. Δεν υπήρχαν κυβερνήσεις, ούτε συνελεύσεις, ούτε αποφάσεις. Δεν υπήρχαν εναλλακτικές φόβου. Ή αυτόν τον φόβο ή εκείνον. Ή θα πάθετε αυτό για να μην πάθετε το άλλο. Ή πληρώστε τόσα για να μην πληρώσετε τα διπλάσια.

Παρασκευή, 01 Απρίλιος 2016 12:41

Τι το θελε;

Όλα καλά ήταν. Ταχτοποιηθήκαν τα δέντρα, οπωροφόρα από δω, φυλλοβόλα από κει, τροπικά πιο πέρα. Και να τα ζώα μετά. Άγρια και ήμερα, όχι ανακατεμένα για να μην φαγωθούν τα μεν από τα δε. Μου 'φερε και τον Αδάμ. Τι τον ήθελε αυτόν; Τζιμάνι μας βγήκε. Το 'παιζε και γενικός κουμανταδόρος. Τρομάρα του. Αυτός ήταν να πάει με τα ήμερα να βόσκει καμιά πρασινάδα.

Σελίδα 1 από 3