Δευτέρα, 13 Φεβρουάριος 2017 10:50

Εν πάση περι-πτώσει…

Γράφτηκε από

Διαβάζω στο σάιτ : «Εργαζόμενοι στην Ιαπωνία μέχρι τελικής πτώσης»… Μέχρι τελικής πτώσης και εγώ μπροστά στο φωτεινό παράθυρο των 17 ιντσών. Μέχρι τελικής πτώσης, μέχρι τα μάτια μου να αρνηθούν να υπακούσουν άλλο στη μανιασμένη μου επιθυμία να ξετρυπώνω όλες εκείνες τις πληροφορίες από τους πιο ιδιαίτερους και σπάνιους ιστοτόπους του διαδικτύου. Xρειάζομαι και άλλα μάτια, και δεύτερο και τρίτο ζευγάρι για να ρουφήξω λίγη ακόμη δόση «πληροφόρησης». Κλικάρω και ανοίγω κάθε είδους παράθυρο. Το παράθυρο της γνώσης ή της πλάνης, αλλά δεν έχει σημασία. Αν άνοιγα μια πόρτα αντί για παράθυρο δε θα ήμουν τόσο ασφαλής… Θα έπρεπε να βγω από την πόρτα και να βρω το δρόμο, πολύ τολμηρό. Έτσι λοιπόν, στέκομαι πίσω απ΄ τα παράθυρα και απολαμβάνω να περιηγούμαι ηδονοβλεπτικά σε κύκλους γνωστών και άγνωστων κοινωνιών. Κάνω αμήχανες βουτιές στις ιστορίες του κόσμου, του δικού μου και των άλλων. Τα διαβάζω όλα ή μάλλον διαβάζω περισσότερο τα έντονα γράμματα που τα στοιχεία τους σε διάταξη καρφώνονται στο μυαλό μου. Το χθες, το σήμερα, το αύριο σε τίτλους. Διαβάζω κυρίως τους τίτλους τους πιο εντυπωσιακούς:

«Χέρι αγνώστου γράφει περίεργα μηνύματα, που εκτίθενται κατά μήκος μεγάλης λεωφόρου», «Διώχνουν και σήμερα ακόμη, τους δαίμονες με τελετές στα Βαλκάνια», «Στο νησί των Ιπποτών κάνουν επικλήσεις στη θεά της βροχής», «Έρευνα αποδεικνύει, πως τη δίψα της ηδονής έσβηναν με πορνό ακόμη και οι άνθρωποι των σπηλαίων», « Ζωή σαν παραμύθι, η ζωή του βασιλιά της κόκας», «Νεαρό κορίτσι πλήρωσε με τη ζωή της την αγάπη της για το συνάνθρωπο», «Στο άμεσο μέλλον ο κίτρινος γίγαντας ετοιμάζει πόλεις κολαστήρια για τους δούλους του».
Και όταν το πράγμα αγριεύει, εκεί που ο άνθρωπος παίρνει τη μορφή του κτήνους, εκεί που δεν αντέχω άλλο να δω, σταματάω. Το περιεχόμενο συμπληρώνει η φαντασία μου. Φτιάχνω τη δική μου ιστορία κατά πως με βολεύει, ίσα ίσα για να κοιμηθώ ήσυχα το βράδυ. Η φτώχεια, η εγκατάλειψη, η μικροπρέπεια, ο κανιβαλισμός, η απελπισία, η χαμέρπεια, η κακία, η βλακεία αντιπαλεύουν τις αντοχές μου. Παρελθόν, παρόν και μέλλον σε ασφυξία. Ματαιότητα παντού. Παντού; Κάπου κάπου ανοίγω και τα ηλεκτρονικά παραθυράκια με τα όμορφα χρώματα, με δημιουργήματα ανθρώπινα που εξυψώνουν την έννοια του ωραίου και στοχεύουν στο θεϊκό. Γίνομαι μέτοχος σε χαρούμενες μουσικές, σε εικόνες κάποιων ευτυχισμένων πλασμάτων -δεν αναγνωρίζω σε ποιον τόπο και χρόνο- που μακαρίζουν τη ζωή τους και δίνουν ελπίδα. Για λίγο όμως. Δεν είναι εφικτή η παραμονή μου στο ωραίο. Αμέσως μετά ξαναγυρίζω στα σκοτεινά και τα μυστήρια, αυτά που τρέφουν τη νύχτα της ψυχής μου, όπως αυτή έμαθε πια αλλοτριωμένα να λειτουργεί. Γιατί το πρόσωπο της ελπίδας το έχουν σβήσει εδώ και καιρό από τη μνήμη μου και μετά βίας το αναγνωρίζω. Ελπίδα και απέλπιδα προσπάθεια σε κύηση παλίνδρομη. Για την ώρα τη μάχη κερδίζει ο ζόφος.
Μέχρι τελικής πτώσης. Διαβάζω και μένω στο ίδιο σημείο. Δεν πάω πουθενά παρά την ψευδαίσθηση πως ήμουν παντού. Τα φώτα, οι κραυγές, οι αρρώστιες, οι μουσικές, και εγώ μένω εκεί. Μέχρι τελικής πτώσης. Θα τα δω όλα, όλα, όσα μπορώ, μέχρι τα μάτια μου, που θα έχουν σταματήσει να δουλεύουν πια, βρουν την Αλήθεια και γιαυτό θα πρέπει να τιμωρηθώ. Θα επιμένω μαζοχιστικά και ο κόμπος που ανεβαίνει στο λαρύγγι θα σφηνώσει σαν τάπα στο λαιμό μου, θα μπλοκάρει τον εγκέφαλο και θα παραλύσει κάθε μέλος του σώματος. Αυτός ήταν ο στόχος και επετεύχθη. Η απραξία. Η πλήρης απάθεια μετά το σοκ. Ο κόσμος φτάνει στο τέλος του; Μετά το τέλος όμως; Νέα αρχή;