Δευτέρα, 13 Φεβρουάριος 2017 10:45

Περού

Γράφτηκε από την

Αθήνα, 2012

Ο πάγκος που με χωρίζει απ’ την πωλήτρια καλλυντικών στο πολυκατάστημα μοιάζει τείχος αδιαπέραστο, ένα εμπόδιο ανάμεσα σε μένα και τα προϊόντα που βρίσκονται πίσω του, φαρδύς, ορθογώνιος, με νερά πάνω στο ανοιχτόχρωμο ξύλο, γραμμές μου θυμίζουν, γράμματα ψηφιακά ή αριθμούς κάποιου κωδικού, όχι, κάρτα ανεργίας μου θυμίζουν, αυτή τη μακρόστενη καρτούλα με το γλυκό πορτοκαλί χρώμα- σαν αυτό το βαζάκι εδώ μπροστά που μου κάνει κλικ στο μυαλό τόση ώρα- την έχω διαρκώς στο πορτοφόλι μου, αυτή η καρτούλα είναι που με χωρίζει από την πωλήτρια και κυρίως από τα προϊόντα πίσω της, τα γυαλιστερά τετράγωνα και οβάλ κουτάκια, τα σωληνάρια με το μαγικό υγρό που θα απαλύνει τις ρυτίδες, σίγουρα θα απαλύνει τις ρυτίδες, και_

- Υπάρχει λόγος που είναι τόσο ακριβή αυτή η κρέμα;
- Και βέβαια υπάρχει λόγος, τα συστατικά, νέο προϊόν, βασισμένο στις σύγχρονες έρευνες, καινοτομία, μοναδικό απόσταγμα, βιοπολτός, κυταρροανανέωση, ενίσχυση του υδρολιπιδικού φιλμ, με έλαια από άνθη βατόμουρου, καταπολεμούν τις ελεύθερες ρίζες ενώ μικροί θύλακες οξυγόνου φυλακίζουν την υγρασία, η ενυδάτωση, το άλφα και το ωμέγα..,
Για να το λέει έτσι θα ‘ναι σκέφτομαι και για να ‘ναι τόσο ακριβό το νέο προϊόν κάτι θα κάνει απ’ όλα αυτά ξανασκέφτομαι, αλλά ο πάγκος, ο πάγκος αξεπέραστο εμπόδιο, φαρδύς, ακουμπώ πάνω του, κοιτάζω πάλι τα ράφια με τα πολύχρωμα κάθε σχήματος μπουκαλάκια, αγγίζω με τα δάχτυλα στην τσέπη το πορτοφόλι μου, συνέρχομαι, πρέπει να φύγω σκέφτομαι, να ζητήσω τουλάχιστον μερικά δείγματα, πολλές εταιρείες δεν δίνουν όμως, μια άλλη φορά η πωλήτρια ήταν τόσο ψυχρή, «δεν έχουμε δείγματα», μου είπε, το στόμα της κινούνταν σαν ψάρι που δυσκολεύεται να ανασάνει, συριχτή φωνή, άψογο χτένισμα, το φουλάρι με το σήμα της εταιρείας σφιχτό στο λαιμό σαν θηλιά.
Έχετε καρτούλα από την εταιρεία μας;
Όχι, όχι, λέω απότομα, πρέπει να φύγω, βιάζομαι..
Να βγάλουμε τώρα, μια στιγμούλα θα πάρει, τ’ όνομά σας, την ηλικία και τον αριθμό του κινητού σας ή το μέιλ σας θα μου δώσετε, θα σας στέλνουμε μηνύματα με προσφορές, υποσχόμαστε να μη σας βομβαρδίζουμε καθημερινά, μπορείτε να μπαίνετε και στην ιστοσελίδα μας να ενημερώνεστε με ένα κλικ λέει γρήγορα καθώς πιάνει το βλέμμα μου, εντάξει, υπογράψτε εδώ, ευχαριστώ, καλή σας μέρα.
Μπαίνω σπίτι κι αδειάζω την τσέπη απ’ τα δείγματα. ανοίγω το μέιλ και τσεκάρω αν έχω κάποια απάντηση στα βιογραφικά που στέλνω όλη τη βδομάδα, η προσφορά της εταιρείας καλλυντικών είναι ήδη εδώ, με προϊόντα «ειδικά για την ηλικία μου», η ηλικία μου σκέφτομαι, Το μοναδικό μειονέκτημα στο βιογραφικό είπε ο σύμβουλος εργασίας, αυτή που κάνει κλικ αμέσως σε όποιον το βλέπει, ας βάλω να φορτώσει κάνα επεισόδιο απ’ το σήριαλ, κλικ, να δω και τους τίτλους όσο περιμένω, κανένα ενδιαφέρον άρθρο.
«Στη Λίμα του Περού μια εργάτρια συχνά προτιμά να ξοδέψει το μεροκάματο για να αγοράσει ένα κραγιόν διάσημης εταιρείας καλλυντικών παρά να προσφέρει στον εαυτό της ένα γεύμα πλούσιο σε πρωτεΐνες». ¨Συνδεθείτε για να σχολιάσετε¨, χαμός από σχόλια κάτω απ’ το δημοσίευμα, χαζά αστεία, η ηλιθιότητα των γυναικών, ύβρεις ανορθόγραφες, ο τρίτος κόσμος, η έλλειψη πολιτισμού, η καταστροφική παγκοσμιοποίηση… κλικ, ο ήχος από τα εισερχόμενα με διακόπτει, κι άλλη προσφορά από την εταιρεία, κερδίσατε 50 πόντους, μπείτε στο σάιτ μας, κλικ, ωραία σελίδα, ξεκούραστη, να κι η κρέμα που ήθελα, άσε, μπαίνω αύριο, να το βάλω στους σελιδοδείχτες να μην το χάσω- αφού δεν θα την αγοράσεις, ο πάγκος μπροστά απ’ την πωλήτρια, κλικ στις αγγελίες προσφοράς εργασίας, όλο και λιγότερες, αυτή καλή φαίνεται, να στείλω βιογραφικό, κλικ.
Έχουν έρθει ήδη άλλα δύο μέιλ από την εταιρεία, κλικ, κλικ, τι ήθελα και γραφόμουν, ακόμα να φορτώσει το επεισόδιο, τι γίνεται, να κλείσω κάνα παράθυρο, πάλι μπροστά μου το άρθρο με την εργάτρια, «στο Μεξικό πολλές γυναίκες δήλωσαν πως παρόλο που δεν έχουν πάτωμα, θα αγόραζαν τη μάρκα του συγκεκριμένου γυαλιστικού πατώματος». κι άλλα σχόλια από κάτω, χειρότερα, πιο πολλές ύβρεις ακόμα πιο ανορθόγραφες, ρατσιστικά αστεία για τις γυναίκες, τελικά δεν φορτώνει το επεισόδιο, πάτα ανανέωση, πάλι θα περιμένω.
Βάζω καφέ κι επιστρέφω, να κάνω κι ανανέωση της κάρτας ανεργίας, το σάιτ δύσχρηστο, ξέχασα πάλι και τον κωδικό, κάπου τον έχω γράψει, άστο, θα μπω μετά, κλικ, ειδήσεις, μόδα, ωραίο αυτό το στρατιωτικό λουκ, ζαρτιέρες λευκές φορεμένες σαν ζώνη πάνω απ’ το χακί αμπέχονο και λευκό καπέλο νοσοκόμας, ο Β΄.Π.Π. σε άλλη διάσταση, να κι η διαφήμιση της εταιρείας καλλυντικών, τελικά σαν να φορτώνει τώρα το επεισόδιο, όχι ότι με νοιάζει τόσο, για να ξεχνιέμαι, κλικ, κλικ, τι έπαθε το ποντίκι, μπορεί να βγήκαν καινούριες ταινίες, να δω κριτική κι άλλη διαφήμιση της εταιρείας, παντού είναι, να κλείσω όλες τις σελίδες να δω επιτέλους το σήριαλ, κάποιο παράθυρο είναι ακόμη ανοιχτό, α, ναι, το άρθρο.
«Και στο Μπρονξ μια νεαρή εικοσάχρονη άνεργη την ίδια επιλογή θα κάνει, θα διαλέξει ένα ρούχο διάσημης μάρκας παρόλο που δεν θα μπορεί να το πληρώσει». Τα σχόλια συνεχίζονται στο ίδιο πάντα ύφος, φαίνεται πως όλο οι ίδιοι σχολιάζουν κάτω απ’ όλα τα άρθρα. Κι ένα μικρό διαφορετικό σχόλιο με πλάγια γράμματα: «…είναι κάποιες στιγμές, παράφρονες στιγμές, που το κραγιόν, ένα κραγιόν, είναι πιο πολύτιμο για το μέσα σου από ένα πιάτο φαγητό».
Μια γουλιά καφέ, κλικ στον δορυφορικό χάρτη, μου τελειώνουν τα τσιγάρα, Λίμα, Περού. Ζουμάρω. Πόσο κοντά είναι η Λίμα, ένα κλικ. Κι ούτε ένας πάγκος ανάμεσα.