Δευτέρα, 13 Φεβρουάριος 2017 10:43

Η Χωροχρονική Εκτροπή

Γράφτηκε από την

Το ρολόι στην κάτω δεξιά γωνία του εικονικού παραθύρου δείχνει οκτώμιση. Πέρασε κιόλας η ώρα! Οι σελίδες ταξιδευτές γέμισαν τον νου διάσπαρτες πληροφορίες και εικόνες. Προσπαθώ να μαζέψω το μυαλό μου.

Ως άλλη Ιώ περιπλανήθηκα στα πέρατα της συλλογικής πληροφορίας. Χάθηκα στον ωκεανό της παγκόσμιας συνειδησίας, ασυναισθησίας, μνήμης, εμπειρίας, ιστορίας. Τα αόρατα κύματα της κοινωνικής νόησης, που αποκωδικοποιήθηκαν, τα νοιώθω να διαπερνούν και το υλικό μου σώμα. Γαργαλάνε ενοχλητικά τα μόριά μου. Εμποδίζουν τη λειτουργία τους. Τα μολύνουν με την ενέργειά τους. Ο αυχένας μου πονάει από την ακινησία. Το ίδιο και η μέση. Τεντώνομαι... Ο εγκέφαλός μου παλινδρομεί στους ήχους που κάλυψαν την εσωτερική φωνή, εικόνες και κείμενα, πληροφορίες που την εγκυρότητά τους κανείς δε βεβαιώνει, ανέστειλαν την αρχική ανάγκη έκφρασης.
Ο μισοτελειωμένος πίνακας, έστεκε σιωπηλός στην άκρη του δωματίου περιμένοντας μάταια τον πρόθυμο καλλιτέχνη. Άσκηση υπομονής και πειθαρχίας που έμελλε να αποτύχει ακόμα μία φορά. Το ασχολίαστο βιβλίο στο κομοδίνο με τα γυαλιά της πρεσβυωπίας από πάνω περίμενε τον πρόθυμο αναγνώστη που θα τους δώσει σημασία. Άσκηση λογοτεχνικής αντίληψης που καθυστέρησε. Το κείμενο των μαθηματικών σημειώσεων που αναζητούσε τον επιμελητή του είχε αποθηκευτεί στο φάκελο με την υπόσχεση της επόμενης μέρας. Στο περιθώριο του χρόνου οι στοιβαγμένες δραστηριότητες, σε αναβολή. Σε πρώτη ανάγνωση παραμέλησα όλα εκείνα που θα μου έδιναν την ικανοποίηση της δημιουργίας.
Τα κοιτάζω με θλίψη και θυμό. Κλείνω τα μάτια και αφουγκράζομαι.
Ο νους επαναφέρει τις νεοαποκτηθείσες πληροφορίες… «η θεωρία των κβάντων αποδεικνύει πως η συνειδητότητα μεταφέρεται σε ένα άλλο σύμπαν μετά το θάνατο». Ο χώρος και ο χρόνος είναι εργαλεία της ζωώδους ύπαρξής μας που αποβάλλονται με το θάνατο ενώ αυτό που μένει είναι η συνειδητότητα Ενώ εκείνος ο άλλος επιστήμονας είπε πως η εκπαίδευση είναι κάτι που δεν τελειώνει ποτέ. Και η επιμόρφωσή μου συνεχίστηκε… εκεί που η ζωή και ο θάνατος ενώθηκαν στο χωροχρονικό συνεχές η επόμενη πληροφορία που μας προτρέπει να παγώσουμε νερό και να βάλουμε ένα νόμισμα πάνω του πριν φύγουμε διακοπές για να ελέγξουμε αν έγινε διακοπή ρεύματος κατά την απουσία μας ώστε να πετάξουμε τα επικίνδυνα πλέον τρόφιμα με προσγείωσε στην καθημερινή πρακτική. Καλή ιδέα σκέφτηκα, αλλά εγώ δεν αφήνω φαγητά στο ψυγείο πριν φύγω…Καθησυχασμένη από τη διαπίστωση είχα ανοίξει την επόμενη σελίδα όπου ενημερώθηκα πως η ανθρωπότητα διανύει τα τελευταία της χίλια χρόνια κατά τον παγκοσμίως αναγνωρισμένο έτερο επιστήμονα που ζει καθηλωμένος στην καρέκλα. Ενώ μία ομάδα μαθηματικών απέδειξε με χρήση της θεωρίας της σχετικότητας και της μηχανικής των υποσωματιδίων πως η μεγάλη έκρηξη δεν έγινε αλλά το κυκλικό σύμπαν μεταμορφώθηκε σε μία επόμενη από τις τέσσερεις φάσεις στις οποίες περιοδικά μεταβαίνει. -Φοβερό είπα.- Ακολουθώντας τα δαιδαλώδη μονοπάτια των διασυνδέσεων είχα ανακαλύψει την επόμενη επιστημονική διαπίστωση πως τα παράλληλα σύμπαντα υπάρχουν και αλληλοεπιδρούν με το δικό μας σε κβαντικό επίπεδο. Και τότε θυμήθηκα – καθώς η μνήμη μου τείνει να συγκρατεί μικρές και μεγάλες πληροφορίες τις οποίες κάποια στιγμή στο μέλλον τις ενεργοποιεί και τις συνδυάζει με κάποιες επόμενες ή προηγούμενες, ολοκληρώνοντας θεωρίες και δημιουργώντας πεποιθήσεις - εκείνο το βιβλίο, που ο αγαπημένος φίλος Χ. τόσο αναπάντεχα μου είχε δωρίσει σε μία εποχή που είχα πολύ ανάγκη, … το οποίο έλεγε πως ο κόσμος είναι πολλά αυγά το ένα μέσα στο άλλο και όλα μαζί ένα που υπάρχουν και λειτουργούν ταυτόχρονα, το ένα άρρηκτα δεμένο με το άλλο. Ο θάνατος, έλεγε το βιβλίο, δεν είναι τίποτε άλλο από τη μετουσίωσή μας και το ταξίδι μας σε ένα άλλο αυγό-διάσταση. Το ταξίδι της «ψυχής» που αποβάλλει τα ενδύματά του καθώς «ταξιδεύει».
Ξεπερνώντας τα παγάκια και το κέρμα μάζεψα τα υπόλοιπα κομμάτια των άρθρων, εκείνα που αποδείκνυαν πως αυτό που πριν ήταν μαγικό, μυθεύματα ζωηρής φαντασίας και πραγματείες δαιμονικών γυναικών που τις πλήρωσαν με φωτιά και αίμα, σήμερα η επιστήμη το έκανε φυσικό, αληθινό και τελικά το απενοχοποιούσε. Και εκεί που είχα αρχίζει να βγάζω άκρη για το μετά, εκείνο που στοιχειώνει την ύπαρξη και επιβάλλει στάσεις και συμπεριφορές, που σε αφήνει καρυδότσουφλο στον ωκεανό της ζωής … η επόμενη σελίδα με χτύπησε κατακούτελα. «Ο μύθος του Νάρκισσου στην αρχαιότητα και στον σύγχρονο κόσμο» ήταν ο τίτλος του άρθρου. Διάβασα λαίμαργα …Η πραγματικότητα γίνεται αντιληπτή μόνο μέσα από εικόνες του εγώ… αγαπώ την εικόνα του εαυτού μου που ο άλλος μου στέλνει πίσω σαν καθρέφτης… Σκοπός είναι να αγαπηθώ …, σήμερα, που ο καθένας ανεβάζει δεκάδες είδωλά του χάρη στην κατάρα και ευλογία των δικτύων, ο ναρκισσισμός, εκτός από υπαρκτός, είναι και ψηφιακός.
Ένα σφίξιμο στο στομάχι συνόδευσε την ολοκλήρωση της ανάγνωσης. Ναρκισσισμός και μάλιστα ψηφιακός, καθρέφτισμα που αποσκοπεί στην αγάπη! Θαύμασα την ευφυή σύλληψη της έννοιας. Και τότε συνειδητοποίησα τι έκανα τόση ώρα. Χαμένη στην ανασφάλεια και στην υπαρξιακή ανυπαρξία, του υπάρχω χωρίς να είμαι, των τελευταίων μηνών είχα επιλέξει εδώ και ώρα έναν άλλο τρόπο από αυτό που είχα αρχικά προγραμματίσει για να εκφράσω και πραγματώσω μέσα από την καλλιτεχνική δημιουργία, αυτό που με εμπόδιζε να αναπνεύσω. Ανακάθισα, ανάβοντας ένα τσιγάρο και στοχάστηκα πάνω στην αξία της τέχνης ή τέλος πάντων της έκφρασης μέσα από την τέχνη. Τι άλλο εκτός από τις ανασφάλειες, τους φόβους, τα αδιέξοδα, τη μοναξιά, τον εγωκεντρισμό, δεν προβάλλει ο καλλιτέχνης αναζητώντας την αντανάκλαση, την ανάδραση, την ανακούφιση; Τελικά κατέληξα πως ως άλλοι νάρκισσοι αναζητούμε αυτό που θα δώσει αξία, θα ανακουφίσει τη μοναξιά, θα ωραιοποιήσει την ασχήμια, θα διώξει το φόβο. Εντέλει αυτό που θα μας φέρει εσωτερική γαλήνη και αρμονία.
Και τότε μία άλλη εγκεφαλική διέγερση με ξαναέβαλε στο δρόμο αναζητώντας τώρα κάτι συγκεκριμένο … Να το… «Ο χρόνος που περνάμε μόνοι μας είναι το σπουδαιότερο δώρο για τον εαυτό μας». Η μοναχικότητα και όχι η μοναξιά μάς βοηθά να αποτινάξουμε τον «κοινωνικό μας μανδύα» και καθαροί να προσεγγίσουμε την εσωτερική μας αλήθεια. Να προσεγγίσουμε την αυτογνωσία και έτσι τον αυτοσεβασμό. Να ενδυναμώσουμε τις άμυνες, να ξεδιαλύνουμε αυτό που για μας έχει αξία από αυτό που βλάπτει. Να αγαπήσουμε τις αρετές και τις αδυναμίες μας. Να συγχωρέσουμε τα λάθη και να αισθανθούμε ευγνωμοσύνη για όσα έχουμε κατακτήσει και κατέχουμε.
Οι έννοιες δέθηκαν σε ένα συνειρμό συνεπαγωγών και συνωνύμων, γέννηση, εαυτός, ζωή, μοναξιά, αγάπη, χρόνος, εφήμερο, θάνατος, άγνωστο, φόβος, …ΕΓΩ.
Ο διακόπτης πατήθηκε, οι εξωτερικές φωνές σώπασαν, ενώ ο αγαπημένος ξύλινος φρεσκο-ξισμένος φιλαράκος αφήνει τα αποτυπώματά του στο λευκό χάρτινο πλαίσιο σχηματίζοντας διαγράμματα πλοήγησης στους λαβύρινθους της ψυχής.