Αθανασία Διονυσίου

Σάββατο, 21 Μάιος 2016 09:29

Βαθύ κόκκινο

Η θάλασσα ήταν θολή, θολή και χάλκινη, μια λιμνάζουσα θάλασσα. Έβλεπα από πάνω της μαύρα πουλιά, έμοιαζαν να περιπολούν, ο ουρανός ξεβαμμένος. Καμιά άλλη κίνηση, τα πουλιά μόνο… κρα κρα κρα… και κάτι που θύμιζε σακί που κατρακυλούσε στα βότσαλα… ρρρρρρρρρρρρρρρ… ήταν το σώμα μου. Γιατί με σέρνει προς τα ’κει;