Τετάρτη, 23 Μάρτιος 2016 12:48

Ο Μονόλογος της Εύας

Γράφτηκε από την

Δεξί χέρι, αριστερό μάτι. Η σκιά ιριδίζουσα χρυσή, υγρό καθαριστικό μαντίλι- τρίψε λίγο παραπάνω για την μάσκαρα. Δεξί μάτι τώρα, χέρι το ίδιο. Τώρα σχόλασες κανονικά–άσχημη τώρα ή πριν; Βγάλε και τις γόβες. Μόλις βγουν οι γόβες θα δεις τους κάλους και τα πρησμένα δάχτυλα.

Πόνεσα όταν γέννησα, η εργασία ήτα δική του δουλεία. Πήρα πάνω μου τη ευθύνη. Όλη η ευθύνη, για ένα χάδι. Ένα χάδι- μην μαθευτεί πως ξέραμε την γύμνια από πριν. Πριν δαγκώσουμε και δαγκωθούμε. Μετά απ’ τον ορισμό μας ως κυρίους.
Κύριοι. Εξουσιάζουν οι κύριοι. Εξουσιάζουν τη γη, τα ψάρια, τον αέρα. Εξουσιάζουν κατώτερους κυρίους. Γιατί απ’ τους κυρίους κάποιους ανώτεροι, κάποιοι κατώτεροι. Πάνω και κάτω. Πάνω ο ανώτερος. ΑνώΤερος. Τέρας.
Όχι, το φίδι. Το φίδι, έδωσε την αφή. Το χάδι. Τέρας σαν τους κυρίους. Άρχοντες του κόσμου. Πάνω και κάτω.
Ήλιος και σελήνη. Αρμονία. Ανώτεροι και κατώτεροι. Δυστυχία, δυστοπία και τέρατα. Μέχρι και τα παιδία μου.
Δεν θυμάμαι, δεν μπορώ να θυμηθώ , χρόνια πολλά προς τα πίσω. Χρόνος Γραμμικός. Την δεύτερη : το χώμα , η θάλασσα. Την τέταρτη οι ζωντανές υπάρξεις. Την πέμπτη ο Άντρας ,μου- να εξουσιάζει την φύση. Την πέμπτη η εξουσία. Εξ ου και ο θάνατος του παιδιού του.
Κοντά στα πέντε χρόνια εμφύλιος. Δεν θυμάμαι πότε το δημιούργησε. Πηκτό και μαύρο- σαν όπλο. Πείνα. Τέρας. Δυστοπιά. Δυστυχία.
Πείνα τα βήματα. Η θάλασσα.
Ο θάνατος φύγε, ο θάνατος μείνε. Εδώ Ανατολή θάνατος, Δύση θάνατος.
Πηκτό και μαύρο να βγαίνει από τη γη και το χώμα. Από το χώμα γεννήθηκε και η πήλινη κούπα που έφτιαξε πριν το ταξίδι. Τεχνική. Τεχνίτης. Τέχνη.
Η τέχνη ή ο γιός μου ταξιδεύει στην δύση;

Ο γιός-η τέχνη είναι το παράγωγο. Εκεί ο θάνατος-στο ταξίδι- , εδώ ο θάνατος.

Όχι δεν θα τα έβαζα σε καμία Εδέμ. Το χάδι εκείνο και η τέχνη.
Πεθαμένα και τα δύο τώρα. Ψέματα , το ένα αιώνια περιπλανώμενο πάνω σε τούτη τη γη. Ο, τι και να έγινε. Αιώνια ταξιδεύει προς την Δύση.