Τρίτη, 08 Μάρτιος 2016 10:20

Η ατέλεια της τελειότητας

Γράφτηκε από την

Ήμουν. Τι ήμουν; Για ποιον ήμουν;

Ήμουν μια θάλασσα αιθέρα. Τόσο τέλεια, τόσο λεία, τόσο ήρεμη, τόσο ακίνητη, τόσο άχρηστη. Άχρηστη;

Μα τι κάνει τη χρήση; Τι δίνει νόημα στη ύπαρξη;

Ύπαρξη; Μα υπήρχα;

 

Και τότε ξύπνησα λες από λήθαργο. Τι ορίζει το τέλειο αν δεν υπάρχει το ατελές;

Μια δοκιμή! Ναι έπρεπε να κάνω μία δοκιμή. Και την έκανα.

Άρχισα να σφίγγομαι, να κινούμε, να πυκνώνω. Αίσθηση! Γαργαλητό;  

Κάτι έγινε. Τι; Κάτι άλλο κάτι διαφορετικό. Έγινα δύο! Ναι έγινα δύο που όμως ήταν Ένα. Ήμουν εγώ! Εγώ και τα δύο. Χα! Τέλειο!

Επικεντρώθηκα στο ένα και συνέχισα την ίδια διαδικασία. 

Τώρα έγινα άλλα δύο. Για να δούμε πως θα τα ονομάσω; Μάλιστα… το ένα θα το ονομάσω Ύδωρ και άλλο Στερέωμα! 

Πύκνωσα κι άλλο. Τώρα τα δύο τελευταία διακρίθηκαν.  Γη! « Γη» και «Θάλασσα». 

Ωραίος έγινα!

Στολίδια! Χρειάζομαι στολίδια. 

Κινήθηκα και άλλο. Γαργάλισα περισσότερο τη «γη» μου και να σου μικρά και μεγάλα μπιχλιμπίδια. Αισθανόμουν την ενέργειά τους. Μοιραζόμουν τη δική μου! 

Υπάρχω τώρα μέσα τους και υπάρχουν μέσα μου! Είμαι πολλά! Είμαι Ένα! 

Ενδιαφέρον! Τώρα κάτι άρχισε να γίνεται!

Και τότε αποφάσισα να κινήσω και το τρίτο, εκείνο το αρχικό. 

Ξέχασα να το ονομάσω!... Ουρανό! Καλό ακούγεται!

 Αύξησα τόσο τη δόνησή του ώσπου σχηματίστηκαν διάφορα σώματα άλλα φωτεινά και άλλα όχι. Τα φωτεινά δάνειζαν το φως τους στα δεύτερα και όλα μαζί στη «γη» μου και στη «θάλασσά» μου. Χρώματα! Πολλά χρώματα ζωγράφιζαν τώρα το σώμα μου!

Τα παρατήρησα, τα ξαναπαρατήρησα και όσο όμορφα και αν έδειχναν κάτι έλειπε! Απόλαυση! Έπρεπε να πολλαπλασιάσω την απόλαυση! Πως;

Αν έφτιαχνα κάτι που να υπάρχει με  όλα τα άλλα, και να χαίρεται με αυτά τότε Εγώ θα χαίρομαι αλλά και αυτά τα εγώ θα χαίρονται και Εγώ θα χαίρομαι πιο πολύ!

Η «γη» μου και η «θάλασσά» μου δονήθηκαν τόσο όσο χρειάζονταν για και σχηματίσουν εκείνα. Εκείνα που ήταν και δεν ήταν κομμάτια τους. Εκείνα που μπορούσαν να κινούνται μέσα τους, εκείνα που μπορούσαν να χαίρονται αλληλεπιδρώντας μεταξύ τους. «Ζώα»

Απόλαυσα το έργο μου.  Την καινούργια αίσθηση που μάζευε όλες τις άλλες μου αισθήσεις. Εκείνες εκείνων! 

Όλα ήταν τέλεια!

Μα … Τι ορίζει το τέλειο αν δεν υπάρχει το ατελές;

Έπρεπε να αποκτήσω ατέλειες! Μα αν πάψω να είμαι τέλειο; … Τι θα είμαι; Θα είμαι πολλά που είναι Ένα! Θα είμαι  Ένα με πολλά! Θα είμαι ένα τέλειο με ατέλειες

Έφτιαξα λοιπόν την πρώτη μου «ατέλεια». Την έφτιαξα σαν Εμένα-Εμάς, από εμένα.  Της έδωσα την ιδιότητα να σκέφτεται σαν εμένα,  να μπορεί σαν εμένα, να θέλει σαν εμένα.

 Και … Την ονόμασα «Αδάμ».

Εκείνος έγινε άλλος Ένας και Εγώ, που ήμουν και εκείνος, είχα τώρα Εκείνον για να είμαστε Δύο. Μα Εκείνος  ήταν μέρος δεν ήταν όλο και ήθελε άλλο ένα για νοιώθει όπως τα δύο.

Έφτιαξα τότε τη δεύτερη «ατέλεια» …. Και την ονόμασα «Εύα».

Εκείνοι με είπαν «Θεό» και έτσι άρχισα να υπάρχω!

Τους τα έδειξα όλα … όχι και όλα! Μόνο τα Τέλεια! Όμως ..

Οι δυό τους έκαναν ότι και εγώ…

 Αναζήτησαν το ατελές για να δώσουν νόημα στην τέλεια ύπαρξή τους!