Δευτέρα, 20 Ιούνιος 2016 07:40

Η Δημιουργία του Κόσμου

Γράφτηκε από την

Πρώτα χώρισα τα νερά κι έκανα το φως και το σκοτάδι. Σ’ αυτό το τελευταίο ήμουν καλύτερος. Έκανα βουνά και ποτάμια και θάλασσες και ωκεανούς. Έκανα δέντρα, ζώα, βλαστήματα και καρπούς. Και μου φάνηκε καλό. Έκανα τον ουρανό και τη γη, τ’ αστέρια και τους πλανήτες. Έκανα και τον άνθρωπο, το καλύτερο δημιούργημά μου. Kατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσή μου. Και μου φάνηκε καλό.

Κι ένα παιδί κρυμμένο κάτω απ’ τις κουβέρτες διαβάζει τώρα με θαυμασμό τα κατορθώματά μου.
«Έφτιαξε το στερέωμα και γέμισε τα νερά με ζωντανές υπάρξεις κι είπε να πολλαπλασιαστούν και να πληθύνουν».
Κι είπα το σύναγμα των υδάτων θάλασσες κι είπα να πρασινίσει η γη. Κι έπλασα τον άνθρωπο –παιδί από το χώμα της γης και φύσηξα πνοή μέσα του, το παιδί, το καλύτερο δημιούργημά μου. Και την έβδομη μέρα αναπαύτηκα.
Και εγένετο φως κι ύστερα σκότος βαθύ.
Και τώρα, ανατολικά της Εδέμ, παιδιά πνίγονται στις θάλασσες που εγώ δημιούργησα προσπαθώντας να γλιτώσουν από τους γιους του Κάιν. Άνθρωποι σκοτώνουν άλλους ανθρώπους σε χώρες που εγώ έφτιαξα και γεύονται το αίμα τους που ποτίζει τη γη.
Και εγένετο φως κι ύστερα σκότος βαθύ.
Ποιητές πεθαίνουν στο κρύο και κορίτσια, κόρες της Εύας, εκπορνεύουν την επιβίωση μακριά απ’ τον Παράδεισο και ντρέπονται για τη γύμνια τους.
Ηγέτες που θέλουν να μου μοιάσουν στραγγαλίζουν λαούς.
Πεινασμένα χωριά που βγάζουν το ψωμί τους με τον ιδρώτα του προσώπου τους κοιτούν τον ουρανό που εγώ στερέωσα, με μάτια γεμάτα απελπισία.
Και το παιδί κρυμμένο κάτω απ’ τις κουβέρτες διαβάζει τα κατορθώματά μου κι απορεί.
«Και στη μέση του κήπου έβαλε το δέντρο της ζωής».
Και εγένετο φως κι ύστερα σκότος βαθύ.
Στρατιώτες μετρούν πτώματα σε στρατόπεδα κολαστήρια που το δημιούργημά μου δημιούργησε. Κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσή μου.
Υποκριτές και δολοφόνοι ορκίζονται στ’ όνομά μου.
Παιδεραστές κρύβονται κάτω από ράσα και είναι αντιπρόσωποί μου επί της γης.
Και το παιδί κρυμμένο κάτω απ’ τις κουβέρτες διαβάζει κι ονειρεύεται να τα αλλάξει όλα.
«Χώρισε τα νερά κι έκανε το φως και το σκοτάδι. Έκανε βουνά και ποτάμια και θάλασσες και ωκεανούς. Έκανε δέντρα, ζώα, βλαστήματα και καρπούς. Έκανε τον ουρανό και τη γη, τ’ αστέρια και τους πλανήτες. Έκανε και τον άνθρωπο, το καλύτερο δημιούργημά του».
Και στη μέση του κήπου έβαλα το δέντρο της ζωής.
Έκανα το παιδί.

 

Τελευταία άρθρα από τον/την Ελένη Βασιλάκη