Κυριακή, 20 Μάρτιος 2016 18:50

Ας πάγωνε ο χρόνος

Γράφτηκε από την

Στον ερημικό επαρχιακό δρόμο τα φώτα ήταν λιγοστά. Το κρύο τσουχτερό και η χαμηλή θερμοκρασία είχε κάνει το οδόστρωμα αρκετά ολισθηρό. 

Το μικρό τους μαύρο διθέσιο προχωρούσε  προσεκτικά. Το ραδιόφωνο έπαιζε κάποια παλιά ελληνικά τραγούδια, της γενιάς των γονιών τους. Τους άρεσαν. Κανείς τους όμως δεν τραγουδούσε. Σιωπή. Ούτε μιλούσαν μεταξύ τους. Είχαν καιρό να μιλήσουν. Ο Νίκος οδηγούσε και έμοιαζε ολότελα συγκεντρωμένος στη διαδρομή. Για μια στιγμή ακούστηκε κάτι σαν ουρλιαχτό αλλά κανείς δεν έδωσε σημασία. 

 

Τέτοια ώρα αυτοκίνητο εδώ; Και μ' αυτόν τον καιρό;

Τίποτα Αθηναίοι θα είναι ρε Τάκη. Μην κοιτάς εμείς που σηκωνόμαστε αχάραγα για το μεροκάματο. Αυτοί ταξιδεύουν νύχτα για να φτάσουν νωρίς κει που θέλουν να πάνε...

Τι τα θες, ψέματα ρε Θάνο; Ίσα που θυμάμαι την τελευταία φορά που πήγα ταξίδι αναψυχής. Ήμουν δεν ήμουν 20 χρονών...Είχα πιάσει και τιμόνι πρώτη φορά. Χα χα χα...Οδηγός για κλάματα! Άμα σου πω τι μου συνέβη στο δρόμο...Ήταν τέτοια ώρα περίπου και...

Άσε τις κουβέντες και βόηθα με να σπρώξω την καρότσα! Κόλλησε στις λάσπες δε βλέπεις;

Η Άννα κοιτούσε από το παράθυρο. Κι εκεί στο απέραντο σκοτάδι η εικόνα των δυο τους στην πρώτη τους εκδρομή μαζί. Είχαν φορτώσει τόσο το αυτοκίνητο που νόμιζες ότι μετακομίζουν. Κατακαλόκαιρο. Είχαν βάλει σκοπό να κάνουν το γύρο της Πελοποννήσου. Άσχετο αν τελικά κατέληξαν στη Μάνη και ο γύρος έμεινε μισός.

Το ξενοδοχείο τους ήταν υπέροχο. Παραδοσιακό, πέτρινο, με δωμάτια που έμοιαζαν με κουκλόσπιτου. Η θάλασσα ήταν σχεδόν δυο βήματα. Μια από τις μέρες της παραμονής τους εκεί αποφάσισαν να κάνουν μια βόλτα στις γύρω περιοχές. Ξεκίνησαν νωρίς για να προλάβουν να δουν όσα περισσότερα μπορούσαν. Το ραδιόφωνο στη διαπασών κι εκείνοι να τραγουδούν και να γελούν ασταμάτητα. Ήταν ευτυχισμένοι. Τους βρήκε η νύχτα στο γυρισμό για το ξενοδοχείο. Από κάπου ακούστηκε ένα ουρλιαχτό. Η Άννα σφίχτηκε πάνω στο Νίκο από το φόβο της. Εκείνος της έπιασε το χέρι και χαμογέλασε.

Ξαφνικά το ουρλιαχτό έγινε πιο δυνατό. Η Άννα πήρε το βλέμμα της από το παράθυρο και η καλοκαιρινή εικόνα των αναμνήσεων της εξαφανίστηκε στο σκοτάδι. Κοίταξε το Νίκο με αγωνία. Ο δρόμος γλιστρούσε επικίνδυνα, τόσο που το αυτοκίνητο βγήκε από την πορεία του, αναποδογύρισε πολλές φορές και κατέληξε σε κάτι χωράφια.

Τους βρήκανε κάποιοι εργάτες τα ξημερώματα καθώς πήγαιναν να πιάσουν δουλειά εκεί κοντά. Ήταν και οι δυο τους παγωμένοι. Ο Νίκος με το βλέμμα καρφωμένο ίσια μπροστά και η Άννα να τον κοιτάζει με αγωνία. 

Τους παρατηρούσαν και απορούσαν που πήγαιναν ταξίδι μέσα στη νύχτα με το μικρό τους μαύρο διθέσιο φορτωμένο σα σε μετακόμιση...

Τελευταία άρθρα από τον/την Εύη Τσούτσουρα