Μαρίνα Κ. Χ.

Τρίτη, 14 Ιούνιος 2016 07:34

Ένας από εμάς

Ο κύριος Καθένας γεννήθηκε πριν τρεις χιλιάδες χρόνια. Μόλις τεσσάρων χρονών αντιστάθηκε στο κίνημα ζωγραφικής τοίχων σπηλαίων πάρα την μαζική απήχηση που είχε. Τα άμεσα αντανακλαστικά του επέτρεψαν να ετοιμάσει φέι-βολαν καταδίκης της καινούριας ζωγραφικής μόδας μόλις με την εμφάνιση των δύο πρώτων απεικονίσεων. Τα «όχι στην καταστροφή του σπηλαιϊκού τοπίου μας» και «τι εικόνα θα δώσουν οι ζωγραφισμένοι τοίχοι στον Homo Sapiens» ήταν δύο από τα πιο ηχηρά μηνύματα του κινήματος που δημιούργησε. Οι ζωγραφιές όμως συνεχώς εξαπλώνονταν ,αλλά ο κύριος Καθένας δεν έχασε την ευκαιρία. Με όπλο τον οξυδέρκειά του κατάφερε μέσα σε πέντε χρόνια να μετατρέψει τον βανδαλισμό τον σπιτιών σε θρησκευτικό κίνημα. Δέκα χρόνων είχε ήδη καταφέρει να αποκόψει τους δεσμούς των ανθρώπων με το φυσικό περιβάλλον, να τους αποβάλει το αίσθημα της κοινότητας, ενώ ταυτόχρονα διοικούσε μέσω της επικοινωνίας – που στο μεταξύ είχε αποκτήσει με τον Θεό - τριάντα κοινότητες. Το μόνο πρόβλημα εκείνης της περιόδου , κάποιοι αμετανόητους κυνηγοί- τροφοσυλλέκτες, το έλυσε με την δημιουργία του πρώτου στρατού. Γιατί ο κύριος Καθένας ήταν αυτούς που έμαθε στους ανθρώπους να σκοτώνουν μαζικά αγνώστους τους για συμφέροντα τρίτων.

Τρίτη, 14 Ιούνιος 2016 07:33

Ήταν κάποτε

Κοίταξε τους, αγαπιούνται.
Κάθε φορά που το λες αυτό είναι σαν μου λες ότι δεν σ’ αγαπάω. Σαν κρυφοκοιτάς από μια κλειδαρότρυπα την ζωή κάποιων άλλων που εμείς δεν θα έχουμε πότε.
Όταν λέω αγαπιούνται, το κάνω γιατί τους νιώθω. Κοίταξε βλέπεις που είναι σαν να έχουν ένα Κόσμο που δεν χωράει τίποτα άλλο εκεί.

Τρίτη, 14 Ιούνιος 2016 07:32

Γιορτή

Ένα γουρούνι την χτύπησε και παραλίγο να πέσει κάτω. Ευτυχώς μια ντάμα μπαστούνι την συγκράτησε τελευταία στιγμή. Κοίταξε ανήσυχη ψάχνοντας για τον βάτραχο και την βασίλισσα του χιονιού. Ένα ντόμινο έβαλε ένα κόκκινο τριαντάφυλλο στο χέρι της.

Τρίτη, 14 Ιούνιος 2016 07:30

Που πήγες καρδιά μου;

Όταν ήταν μικρή κοιμόταν με πιτζάμες, κάθε βράδυ σχολαστικά της φορούσαν πρώτα το φανελάκι, από πάνω την μπλούζα και ύστερα το παντελόνι-αν ήταν καλοκαίρι δεν της φορούσαν μπλούζα, στις μεγάλες ζέστες φορούσες σορτσάκι αντί για παντελόνι. Μεγαλώνοντας τις απέφευγε. Στην αρχή και όσο ακόμα έμενε στο πατρικό της ξεκίνησε να φοράει νυχτικιές, αργότερα τις έβγαλε και αυτές. Πολλοί εραστές πίστεψαν ότι ο γυμνός της ύπνος ήταν κομμάτι της ερωτικής πρόκλησης. Λίγοι φοβήθηκαν ότι θα κρυώσει. Ακόμα λιγότεροι κατάλαβαν ότι σε αντίθεση με τον τσαπατσούλικο τρόπο ζωής της, ο χωρίς πιτζάμες ύπνος συνέβαινε βάση απαιτήσεων για την απόλυτη καθαριότητα στον ύπνο. Αξίζει εδώ να σημειώσουμε ότι σπάνια κοιμόταν με άλλους στο δωμάτιο της, ελάχιστοι το είχαν δει. Ήταν στην άκρη του σπιτιού, στο πίσω μέρος και για να μπεις έπρεπε να ήσουν σίγουρα καθαρισμένος. Συνήθως για να μπει η ίδια σε αυτό έβγαζε τα ρούχα της στην πόρτα για να μην μεταφερθούν μικρόβια- αυτό τις φορές που δεν πήγαινε για ύπνο κατευθείαν μετά το μπάνιο της. Λόγο αυτής της μανίας τα σεντόνια ήταν άσπρα, όπως και το πάπλωμα, ενώ η ντουλάπα βρισκόταν στον διάδρομο. Προφανώς η βιβλιοθήκη ήταν στο σαλόνι- με απίστευτους τόνους σκόνης και ακαταστασίας εντός της, εκτός από βιβλία.

Τρίτη, 14 Ιούνιος 2016 07:29

Μόνιμη Κατοικία

«Ταξιδεύανε. Οι θάλασσες έμοιαζαν απέραντες. Τα κύματα μέσα στους φόβους. Όλοι ,φορώντας σωσίβια, μία έγερναν δεξιά μία αριστερά. Δεν είχαν πλέον ψάρια οι βυθοί, ούτε γοργόνες, γεμάτοι κουφάρια πλοίων και όνειρα ανθρώπων.

Τρίτη, 14 Ιούνιος 2016 07:28

Ασκήσεις Ξεπατικωτούρας

Ήταν δύο. Η Μία γράπωσε την πατούσα της Άλλης. Πέντε δάχτυλα χώθηκαν στο στόμα. Αργότερα άλλα πέντε. Πιπιλήθηκαν , γεύτηκαν, φυλάχτηκαν. Τα χέρια της συνέχιζαν προς τα πάνω, το στόμα πιστός ακόλουθος. Γάμπες και γόνατα γεμάτα σάλια.

Σάββατο, 14 Μάιος 2016 08:05

Ταινίες περασμένης ζωής

Διάλεξε εμένα για να μεταφέρω το μήνυμά του. Εμένα που παρατηρώ το δέντρο να μεγαλώνει μόνο στην αυλή. Και δεν μπορώ να θυμηθώ παρά μόνο μία ταινία που να έχουμε δει παρέα. Και τώρα έρχεται και μου λέει πως βλέπει διαρκώς την δικιά μας ταινία. Δέκα χρόνια. Πως κανείς δεν τον θυμάμαι ολόκληρο. Πως όλοι τον κομματιάσαμε. Πως κρατήσαμε μόνο αυτά που μας βόλεψαν. Αυτά που μύριζαν κάτι από ευτυχία.

Σάββατο, 14 Μάιος 2016 07:53

Χωρισμός

Θύμωσε και ένα μίσος άρχισε να κατοικεί στο στομάχι . Πάσχει από χρόνια δυσκοιλιότητα και αυτή την καινούρια ενόχληση δεν την άντεχε. Ούτε εμένα μου άρεσε ιδιαίτερα, άφηνε μια παραμόρφωση στο πρόσωπο.
Με εκείνο το παραμορφωμένο πρόσωπο με βρήκε στο καφέ το βράδυ που είχε αποφασίσει να με σκοτώσει. Δεν είχα διαλέξει τυχαία εκείνο το καφέ- ήταν αυτό της γνωριμίας μας. Μέσα μου πίστευα ότι μια τέτοια κίνηση θα μπορούσε να διαγράψει το μίσος , να αφαιρέσει την στομαχική ενόχληση και την παραμόρφωση του προσώπου, κυρίως να με γλιτώσει από έναν πρόωρο θάνατο. Όλα αυτά τα ήξερε.

Σάββατο, 14 Μάιος 2016 07:46

Κάποτε στο Ντιτρόιτ

Απείχε δύο λεπτά από το κουδούνι. Είκοσι μέτρα από το εργοστάσιο.
Δεν είχε πάει σχολείο μόνο κουδούνισμα αυτό στις 07:00 για να εισέλθουν, στις 11:00 για φαγητό, στις 17:00 για το σχόλασμα.
Τα φουγάρα ήδη κάπνιζαν, οι υπόλοιποι περίμεναν έξω από την πύλη.

Τετάρτη, 23 Μάρτιος 2016 12:51

Αγορά Εργασίας

«Φορούσα ένα φόρεμα, τιραντάκι ως το γόνατο. Τα γόνατα σημαδεμένα απ’το παιχνίδι. Ξεκινούσε γαλάζιο ανοιχτό κατέληγε μπλε βαθύ. Ακόμα το αγαπημένο μου χρώμα είναι τα μπλε – όλα τα μπλε. Τα μαλλιά μου ήταν μακριά πλεξούδες.

Τώρα τις φωτογραφίες μου δεν τις θέλει κανείς. Τα γόνατα μου, ακόμα ,σημαδεμένα και τα πόδια να πονούν απ’ την ορθοστασία. Τράβα φωτογραφίες, τράβα και κυνήγα την είδηση , δες την πρώτη.

Τότε μόνο την μπάλα κυνήγαγα και αυτό αρκούσε για να τελειώσω ολόκληρο το προνήπιο.

Πρώτο πτυχίο.»

Σελίδα 1 από 2