Δευτέρα, 06 Φεβρουάριος 2017 09:45

Βιογραφία

Γράφτηκε από την

Το σφίξιμο στο στομάχι έγινε εντονότερο ενώ ταυτόχρονα διαπίστωνε ότι δεν της έφτανε το οξυγόνο. Ο γιατρός δεν άφησε κανένα περιθώριο. Έξι μήνες. Πώς να μοιραστεί αυτή την πληροφορία; Το βάρος της ευθύνης του επικείμενου θανάτου του έπεφτε αφόρητο στους ώμους της.

Περπατούσε σα χαμένη. Κίνηση μηχανική προς αδιάφορη κατεύθυνση. Ένα δάκρυ που κύλησε στο χέρι της την έκανε να συνειδητοποιήσει πως έκλαιγε. Σκούπισε τα μάτια της με την ανάστροφη του χεριού της. Η εικόνα του πατέρα της σχηματίστηκε στο θολωμένο βλέμμα. Ένας λυγμός της τράνταξε το στήθος.
Σαν από κινηματογραφική ταινία η ζωή της με το «μπαμπά» εκτυλίσσονταν. Πάντα ψηλός και ευθυτενής. Φιγούρα που δέσποζε στο χώρο. Και εκείνη ως παιδί αισθανόταν δέος μπροστά του και φόβο. Προσωπικότητα ισχυρή και απόλυτη. Φωνή δυνατή. Ελευθερόστομος λόγος. Λαϊκή θυμοσοφία.
Εμπειρίες ζωής φορτωμένες από τον πόνο της προσφυγιάς, την κατοχή, τον αγώνα της επιβίωσης, την ωμή βαρβαρότητα της διαπαιδαγώγησης χωρίς φιλοσοφικές και συναισθηματικές αποχρώσεις και αργότερα την πατρική ορφάνια που η μητέρα-πατέρας αρχηγός προσπάθησε να καλύψει. Απολυτήριο εξαταξίου γυμνασίου. Κοφτερό μυαλό. Ο φροντιστής της στην αριθμητική. Και μια καρδιά μάλαμα που συνέτρεχε όποιον είχε ανάγκη αλλά και που ήξερε καλά να κρύβει τις ευαισθησίες της. Μια πορεία «καταξίωσης» με ενεργή συνείδηση, φανοστάτη του καλού και τίμιου. «Το κούτελό μου είναι πάντα καθαρό!» συνήθιζε να λέει ειδικά όταν «συμβούλευε» για θέματα ηθικής.
Παιδί της μεταπολεμικής Ελλάδα διαμορφώθηκε με τους συγκεκριμένους νόμους, κανόνες, ηθική και πρότυπα, Αυτά όρισαν το ρόλο του στην κοινωνία, και στην οικογένεια και επέβαλλαν τους στόχους του. Στυλοβάτης, κουβαλητής. Το πρότυπο του «καλού οικογενειάρχη». Η ευγνωμοσύνη και μεροληψία του όμως προς τη γυναίκα-μάνα είναι που σκίασαν τη μετέπειτα σχέση του με την κατά πολύ μικρότερη σύζυγό που αγάπησε πολύ με τον δικό του τρόπο, μένοντας πιστός σε αυτή μέχρι τώρα. Μια σύζυγο που δεν κατάφερε να κοιτάξει πίσω από τις λέξεις, να αποκρυπτογραφήσει την ανθρώπινη του φύση και να βρει τρόπους και λύσεις, αλλά αντίθετα επιβίωνε με συμβάσεις οικονομικής εξάρτησης ενώ ταυτόχρονα, υποτασσόμενη στο μητρικό της ρόλο μπόλιασε τα παιδιά της με τις δικές της αδυναμίες, ανασφάλειες και αισθήματα αδικίας. Μία σχέση που διαμόρφωσε τις ζωές όλων και πυροδοτούσε εμπόλεμες καταστάσεις.
Ένα βιογραφικό, που η γνωστοποίησή του αλλά και η προσωπική της ωρίμανση, απενοχοποίησαν την απουσία, τη μεταφραζόμενη σκληρότητα, και ασυναισθησία. Ο πατέρας της! Ένας άνθρωπος που δεν έμαθε να εκφράζει την τρυφερότητά του παρά με ένα χτύπημα στη πλάτη. Ένας άνθρωπος που επειδή του έλειπαν τα καλά δομημένα επιχειρήματα επέβαλε αυτό που θεωρούσε σωστό με ένα αυταρχισμό που σε διέλυε και απέκλειε οποιαδήποτε προσπάθεια επικοινωνίας. Ένας άνθρωπος παρεξηγημένος και συναισθηματικά μουγκός.
Αυτός ο ίδιος που χρόνια μετά την εφηβεία της έμαθε να αγαπά ζητώντας του εξιλέωση για τα χρόνια που χάθηκαν. Ο ίδιος που τον δικαίωσε, τον συγχώρεσε, τον λάτρεψε. Το στήριγμά της στα δύσκολα χρόνια της δικής της ζωής . Αυτός που με την παιδική του αφέλεια λειτουργούσε ως μαξιλάρι, ως ειρηνοποιός, ως χρηματοδότης, ως ευεργέτης. Αυτός που στο χάσιμο του μυαλού του άκουγε μόνο τη δική της φωνή υπακούοντας στη βαθιά εσωτερική αποδοχή και ψυχική αγάπη.
«Αυτός!»
Έξι μήνες! Πόση αγάπη να χωρέσεις σε ένα προθανάτιο δώρο!