Τρίτη, 14 Ιούνιος 2016 07:34

Ένας από εμάς

Γράφτηκε από την

Ο κύριος Καθένας γεννήθηκε πριν τρεις χιλιάδες χρόνια. Μόλις τεσσάρων χρονών αντιστάθηκε στο κίνημα ζωγραφικής τοίχων σπηλαίων πάρα την μαζική απήχηση που είχε. Τα άμεσα αντανακλαστικά του επέτρεψαν να ετοιμάσει φέι-βολαν καταδίκης της καινούριας ζωγραφικής μόδας μόλις με την εμφάνιση των δύο πρώτων απεικονίσεων. Τα «όχι στην καταστροφή του σπηλαιϊκού τοπίου μας» και «τι εικόνα θα δώσουν οι ζωγραφισμένοι τοίχοι στον Homo Sapiens» ήταν δύο από τα πιο ηχηρά μηνύματα του κινήματος που δημιούργησε. Οι ζωγραφιές όμως συνεχώς εξαπλώνονταν ,αλλά ο κύριος Καθένας δεν έχασε την ευκαιρία. Με όπλο τον οξυδέρκειά του κατάφερε μέσα σε πέντε χρόνια να μετατρέψει τον βανδαλισμό τον σπιτιών σε θρησκευτικό κίνημα. Δέκα χρόνων είχε ήδη καταφέρει να αποκόψει τους δεσμούς των ανθρώπων με το φυσικό περιβάλλον, να τους αποβάλει το αίσθημα της κοινότητας, ενώ ταυτόχρονα διοικούσε μέσω της επικοινωνίας – που στο μεταξύ είχε αποκτήσει με τον Θεό - τριάντα κοινότητες. Το μόνο πρόβλημα εκείνης της περιόδου , κάποιοι αμετανόητους κυνηγοί- τροφοσυλλέκτες, το έλυσε με την δημιουργία του πρώτου στρατού. Γιατί ο κύριος Καθένας ήταν αυτούς που έμαθε στους ανθρώπους να σκοτώνουν μαζικά αγνώστους τους για συμφέροντα τρίτων.

Η εφηβεία του κύλησε ήρεμα. Αν και δεκατεσσάρων χρόνων ήρθε σε ρήξη με την ηδονιστική ζωή των Βαβυλωνίων όταν αυτή έγινε κτήμα όλων των κατοίκων. Σε εκείνη την ηλικία μετακόμισε στην Αίγυπτο όπου βασιζόμενος στην κίνηση του ποταμού Νείλου – από πάνω προς τα κάτω- έπεισε τους κατοίκους για την δύναμη της ιεραρχικής κοινωνίας. Τα χρόνια κυλούσαν ήρεμα με τον κύριο Καθένα να ανεβοκατεβάζει Φαραώ και να αναστατώνει το επιτελείο τους.
Όταν οι Πέρσες δόμησαν μια κοινωνία στα πρότυπα βασιλείας αποφάσισε να γυρίσει στην πάτρια γη. Όμως όπως αποδείχτηκε ο λαός της Περσίας είχε βρει καινούριο τρόπο έκφρασης, την τέχνη. Τότε ήταν που ο κύριο Καθένας σε ηλικία 20 ετών μίσησε δια παντός την τέχνη. Την ίδια περίοδο στάθηκε αρκετά εγκρατής και δεν πλησίασε τις ελληνικές πόλεις- εκτός από κάποια αναγκαστικά διπλωματικά ταξίδια στην Μακεδονία. Οι Έλληνες είχαν ολισθήσει χειρότερα από όλους τους προηγούμενους εφαρμόζοντας την φιλοσοφία και την – θου κύριε φυλακή το στόματι του κύριου Καθένα- την δημοκρατία.
Η ώριμη ηλικία των τριάντα χρονών ταυτίζεται με την εξασθένιση της Πέρσικης Αυτοκρατορίας, αποφασίζει λοιπόν να μετοικήσει στην Ιταλία όπου μια φυλή βοσκών έμοιαζε να ζει σε άριστες συνθήκες. Τους βοήθησε μάλιστα να πολεμήσουν τους Έλληνες. Με την νίκη όμως οι Ρωμαίοι έδειξαν για άλλη μια φορά την αχαριστία της ανθρώπινης φυλής , αφού μαγεύτηκαν από την φιλοσοφία και την τέχνη των Ελλήνων. Τα χρόνια έγιναν δύσκολα για τον κύριο Καθένα, μοναδικό του αποκούμπι η γραφειοκρατία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Την στιγμή όμως που τα πράγματα έδειχναν να αποκτούν έναν ρυθμό από την παλιά γνώριμη γη της ανατολικής Μεσογείου ξεπήδησε ένα νέο ανάρμοστο κίνημα ανθρώπων που πίστευαν ότι ο Θεός μπορεί να τους μοιάζει. Η πίστη τους ήταν τόσο βαθιά όπου παρά τα σκληρά βασανιστήρια και τις ταπεινώσεις επέμεναν. Η διπλωματία του όμως κατάφερε να τον βγάλει από την δύσκολη θέση όταν ανακάλυψε κενά στις διατυπώσεις για την εξουσία που είχαν τα κείμενα τους και τα εκμεταλλεύτηκε.
Ήταν πλέον σαράντα χρόνων και έβλεπε τους κόπους τα ανταμοίβονται. Αν και δεν είχε καταφέρει να αποβάλει την τέχνη από τις συνήθειες των ανθρώπων είχε καταφέρει με αυτή να εκφράζεται μόνο ο φόβος του Θεού. Σε ολόκληρη την Μεσόγειο άνθρωποι τριών διαφορετικών θρησκειών ζωγράφιζαν, έγραφαν και έπαιζαν μουσική μόνο για να υμνήσουν την απόλυτη εξουσία του Υπερδύναμου. Η πεποίθηση του ότι οι χωρικοί στα βόρεια της ηπείρου μπορούσαν να φανούν χρήσιμοι επιβεβαιώθηκε μετά την θρησκευτική στρατολόγηση τους. Τους προτίμησε μάλιστα από τους Άραβες της αντίστοιχης περιόδου. Αφού οι δεύτεροι δεν σταματούσαν να εξασκούν το μυαλό τους , αν και παραδεχόταν ότι ο τρόπος που διαχειριζόντουσαν τις εμπορικές τους σχέσεις ήταν σαφώς καλύτερος.
Τότε πίστεψε ότι μπορεί να πεθάνει ήσυχος. Όμως ένα κίνημα στην Ευρώπη – το όποιο τι έκπληξη ξεκίνησε από τις τέχνες- αμφισβητούσε ότι με κόπο είχε φτιάξει. Τρομοκρατημένος πίστεψε ότι ήταν λάθος που είχε επιτρέψει τα ταξίδια στους ανθρώπους– παρά τις οικονομική τους χρησιμότητα. Θεώρησε ότι αυτά έβαλαν αέρα στα κεφάλια τους και τώρα δεν αναγνώριζαν τον Θεό. Δεν κάθισε όμως με σταυρωμένα τα χέρια γρήγορα χρησιμοποίησε την κατάσταση προς το συμφέρον του. Έμαθε μάλιστα από τα λάθη του δίνοντας πλέον στους ανθρώπους την ψίχουλα ελευθερίας. Χωρίς να του στοιχήσει πολύ, αφού πλέον είχε κατορθώσει όλο ο κόσμος να του ανήκει.
Η αχαριστία των ανθρώπων όμως, δεν είχε έλεος. Πάνω που ολόκληρη η γη είχε ρυθμιστεί να δουλεύει όπως πρέπει- φαντασίωση που ούτε στα πιο τρελά του όνειρα δεν είχε- οι άνθρωποι άρχισαν πάλι να απορρίπτουν ότι τους έδινε. Το κακό το βρήκε από εκεί που δεν το περίμενε. Άνθρωποι των άλλων ηπείρων που είχε τόσο πολύ υποβαθμίσει ξεκίνησαν την αντίσταση τους, αυτό δεν άργησε να εξαπλωθεί παντού.
Ο εικοστός αιώνας έφερε στον ογδοντάχρονο ,πλέον ,κύριο Καθένα πολλαπλά μέτωπα. Σε κάθε γωνιά της γης άνθρωποι των αμφισβητούσαν. Για να τους δείξει το πραγματικό του πρόσωπο επέβαλε δύο παγκόσμιας κλίμακας πολέμου. Μάλιστα στον δεύτερο πίστεψε ότι θα καταφέρει να στρέψει ηγέτη τους τον πολυαγαπημένο του πνευματικό του γιό. Τα δάκρυα του για την ήττα και τον χαμό μου μπορούμε ακόμα να τα δούμε, στην Ελλάδα, στην Γαλλία, στην Ουκρανία, στις Ηνωμένες Πολιτείες- εκεί μάλιστα διεκδικούν και ύψιστο αξίωμα.
Με την ήττα των πολέμων και μέσα στον θρήνο του για τον πολυαγαπημένο του πνευματικό γιό ο κύριος Καθένας λύγισε και επέτρεψε στους ανθρώπους αυτό που 3.000 χρόνια προσπαθούσε να αποφύγει: μπορούσαν να ασκούν κριτική στην εξουσία. Μερίμνησε βέβαια για την ώρα που και αυτό θα λειτουργούσε υπέρ του. Στα τέλη του αιώνα και ενώ άρχιζε ο επόμενος ο κύριος Καθένας είχε καταφέρει να χτίσει την αυτοκρατορία του αποτελούμενη από μικρά κράτη. Η αυτοκρατορία ήταν τόσο δυνατή που δεν φοβόταν ούτε τις μικρές εστίες αντίστασης που έμεναν αναμμένες. Τότε ήταν που πίστεψε για δεύτερη φορά ότι μπορούσε να πεθάνει- πλησίαζε άλλωστε και τα ενενήντα χρόνια ζωής.
Όμως για άλλη μία φορά οι άνθρωποι δείχνουν την αχαριστία τους αντιστεκόμενοι και ο κύριος Καθένας συνεχώς ταλαιπωρείται. Το μέλλον είναι αβέβαιο. Το τελευταίο του χαρτί το έριξε όταν προσπάθησε να μπει μέσα σε κάθε άνθρωπο. Δυστυχώς και αυτό απέτυχε από τους πιο καταφρονημένους -πριν η σιχαμένη φάρα των φιλοσόφων μιλήσει για της κλίμακες της εξουσίας.
Αυτό το κείμενο είναι έκκληση σε όλους εσάς. Μην αντιστέκεστε. Επιτρέψτε στον κύριο Καθένα να πεθάνει ήσυχος γνωρίζοντας ότι το έργο του πέτυχε.