Πέμπτη, 31 Μάρτιος 2016 07:15

Φίλτατοι και αδελφοί

Γράφτηκε από τον

Φίλτατοι και αδελφοί,

Καθώς το χρέος με τάζει βάνω απάνω στο χαρτί τα όσα ημπορώ και μου πιτρέπη η ‘λικία μου. Εγώ Γεώργης Μπεζαντάς εκ χωρίον Μοναστίργια Νομού Ν….., γενηθείς εις αυτό κατά το έτος 178… δηλώνω εδώ ότι εις αυτό και μοναδικό το χαρτί είναι η πάσα αλήθεια και αθιβολία να μην έχετε καμγιάν. Ότι εστάθηκα άδικος εις το παιδί μου Μάρκο και την κόρη μου Φιλουμένα και κατά την αδικίαν μου ήταν κίντυνος να πέσουν στα ξένα χέρια για δουλειά αμέ πός θα έβγαζαν το καθημερνό τους που δυνατότη να τα συτρέξω δεν είχον. Μας εσπλαχνίστη ο θεός όμως και έδωκε να παρκάρουν σε γολέταν δια τη Πόλη και εκείθε συνάχτηκαν προς Βραΐλαν όπου και εβρέθηκαν δουλείες διά όλους εις αργαστήργια και άλλα. Γράμμα δεν εκάτεχα να φκιάσω ότι μικιός αφέθηκα από τον παπούλη μου και πάρεξ θέληση δεν είχον δια να πορευτώ εις τον βίον μου.

Και με τίποτε λόγους δεν πιθυμώ όπως κακολο’ήσω τον Βλέκα Αθανάσιο και Μαρία εκ γένους Τουφεκλή θειούς μου όπου τους έτυχε να με κηντεμονέψουν εις μισαρούς καιρούς με πολλή πείναν και δυστιχία ανάμεσα σε όλο τον κόσμο ότι και ορμήνιες με έδωκαν πολλές μηδέ μαγαρίσω το όνομά των μηδέ και το δικό μου να βλάψω κάμνοντας νιτερέσια με ανάξιους ανθρώπους. Ότι και μουλάρι καλό με πλέρωσαν και εφρόντισαν καλπάκι και καφτάνια και φορεσές μου να έχω πάντα εις το δισάκι και πάντοτες το ξεροκόματο να έχω και να το στερηώνται αυτοί άμα κίναγα προς δρόμον. Και γράμματα αν ήθελον ξέρη έκαμα πιστολήν απόκαιρο προς τον δεσπότην Βραϊλας να μηνύση εις παιδιά μου την αγάπη και στοργή μου και μεγάλη συγνώμη δια τον ξένον τόπον όπου τους έλαχε εξ ιδικής μου ανομίας να διαβαίνουν.

Ότι και εγώ πιστώθην άτιμου ανθρώπου την αδικία και με αδικία την απάντησα. Και αν ήθελον έχω κάμει το φονικόν ήθελον έχω και την μπέσα να μολο'ήσω τούτο αδεμή την άγια μετάληψη να μην έσωνα να βάλω στο σώμα μου πλιό και να μετανογούσα ήθελον αν σε φταίξιμο εδικόν μου ήτουνε ο θάνατος των Μπαμπάτσηδων πατέρα και γιού. Απ΄αυτό αναχώρησα και τυραγνία έχω ως και σήμερον που δεν βρίσκεται δίκιον δι΄εμέ και έχω ζαπίτη στο πόδι μου να μ' ακ'λουθάει απόκοντα και τζακίζομαι στους λόγγους και παιδεμούς παθαίνω εις τα βουνά όπου φοβώμαι και τον ίσκιο μου να βαραίνη οπίσω μου και γιόμωσαν τα σκουτιά ψείρα και προκοπή μην έχω και ουδείς να ρωτάγη τάχατες τί να απόκαμα μηδέ συγενής μηδέ φίλος. Και η γραφή τούτη δια χειρός Αναστάση Μέτζου του τρανύτερου οπόπαθα χίλια δια να τον έβρω να με φκειάσει την απολογίαν έστω διαθήκη να μένη δια παιδί μου Μάρκον και κόρην Φιλουμένα ότι μια χούφτα αραποσίτι δεν με απόμεινε να τα προικίσω μον' φουσεκλίκια και αρές. Και μεσ την πίκραν θα μ΄εβρει ο θάνατος να μην έχω να μεράσω εις αυτά τα κακιόμοιρα άλλο από νοερή αδελφωσύνη και καλά στερνά.

Ο πατήρ σας,

Γεώργης Μπεζαντάς